Czym jest bałwochwalstwo
Bałwochwalstwo to nie tylko kult posągów. To stawianie czegokolwiek — osoby, ideologii, sukcesu, ciała, nawet religijnego wizerunku — na miejscu Boga jako najwyższego źródła sensu i bezpieczeństwa. Gdy relacja, kariera albo „bycie dobrym w oczach ludzi” staje się absolutem, zaczynasz składać im ofiary: zdrowie, prawdę, sumienie, wolność Duszy.
Współczesne bałwany są subtelne. Może to być partner, bez którego „nie masz życia”. Może to być obraz siebie w mediach. Może to być duchowy nauczyciel, którego słowo ważysz wyżej niż własne sumienie. Bałwochwalstwo obiecuje kontrolę: jeśli wystarczająco służysz obiektowi, będziesz bezpieczny. Tymczasem prawdziwe bezpieczeństwo rodzi się z zaufania Bogu i wierności prawdzie.
Rozpoznasz je po lęku przed utratą i po gotowości do usprawiedliwiania zła. Uwolnienie zaczyna się od pokory: „To nie jest mój Bóg.” Możesz kochać ludzi i rzeczy, lecz nie wolno im oddawać tron. Modlitwa, asceza uwagi i szczere pytania do Duszy pomagają przywrócić hierarchię: Bóg — sumienie — relacje — świat. Gdy tron wraca na właściwe miejsce, życie odzyskuje oddech i proporcje.

