Centrum świata w swojej głowie-intencje

Opracowali: Sławomir Majda, Małgorzata Krata, Ola. Identyczny, powtarzający się fragment, stanowiący rdzeń idei, brzmi następująco: ,,bycia tymi, którzy widzą i doświadczają siebie jako ,,centrum całego świata”, jakby od naszych lub cudzych decyzji, myśli i wyborów zależał los innych ludzi, bieg wydarzeń i utrzymanie porządku rzeczywistości, oraz bycia przekonanymi, że odpowiedzialność osobista przekracza naturalne granice jednostki i obejmuje nawet skutki, na które nie ma się realnego wpływu; odpowiednio noszenia w sobie poczucia nadmiernej sprawczości, w którym każdy ruch, zaniechanie lub błąd urasta do rangi wydarzenia ostatecznego, oraz przeżywania siebie jako punktu decyzyjnego dla innych, nawet gdy inni nie przekazali takiej roli, ani nie oczekują takiej odpowiedzialności; odpowiednio utrwalania wzorca, w którym nieomylność staje się koniecznością, ponieważ pomyłka mogłaby doprowadzić do katastrofy wyobrażanej nawet jako globalna; odpowiednio reagowania przymusem kontrolowania rzeczywistości, ludzi i zdarzeń, aby nie dopuścić do konsekwencji, które przypisywane są własnym decyzjom, oraz doświadczania napięcia wynikającego z niemożliwej do spełnienia roli, w której jednostka ma być jednocześnie odpowiedzialna za wszystkich i za wszystko; odpowiednio przeżywania świata jako zależnego od siebie, a siebie jako nieustannie obserwowanego przez skutki własnych działań, oraz funkcjonowania w stanie przeciążenia poznawczego, gdzie nadmiar odpowiedzialności, a nawet chodzenie w butach Boga, prowadzi do dezorientacji, chaosu myślowego i poczucia utraty trzeźwego, przytomnego myślenia; odpowiednio przechodzenia od poczucia mocy i wyjątkowości do doświadczenia zagubienia, gdy rzeczywistość nie potwierdza przypisywanej sobie centralnej roli i postaci decydującej o wszystkim, oraz życia w schemacie, w którym wielkość odpowiedzialności i wielkość lęku wzajemnie się wzmacniają, tworząc zamknięty krąg napięć i konfliktów; odpowiednio bycia tymi, u których potrzeba posiadania w głowie ,,centrum całego świata” jest jednocześnie próbą nadania sensu istnieniu i źródłem ogromnego ciężaru psychicznego, oraz rozumienia, że im większa wyobrażona lub urojona sprawczość, tym większy ciężar odpowiedzialności, który psychika i Dusza próbują udźwignąć; odpowiednio bycia tymi, u których przekonanie o osobistym byciu ,,centrum całego świata”, powstało jako adaptacja do wczesnych doświadczeń braku bezpieczeństwa, nieprzewidywalności lub nadmiernej odpowiedzialności lub też przez urojenia o napełnieniu się boskością, oraz rozwijania w sobie przeświadczenia, że trzeba kontrolować wszystko, ponieważ brak kontroli prowadził kiedyś do bólu lub chaosu; odpowiednio budowania poczucia nad-sprawczości jako mechanizmu stabilizacji tożsamości, gdy inne formy oparcia są niedostępne, oraz łączenia własnej wartości z wpływami, z mocami, z widocznością i decyzyjnością, ponieważ tylko w tych obszarach można poczuć się kimś wielkim i ważnym; odpowiednio reagowania lękiem na utratę pozycji centralnej, gdyż oznacza ona powrót do pierwotnego doświadczenia nieważności, bylejakości, oraz utrwalania schematu poznawczego, w którym cały świat odnosi się do mnie, ponieważ tylko wtedy moje istnienie wydaje się realne; odpowiednio przeżywania siebie jako niezbędnego elementu rzeczywistości, aby uniknąć poczucia bycia zbędnym lub porzuconym, oraz bycia tymi, u których centralność jest próbą regulacji lęku, a nie faktycznym opisem miejsca w świecie”.

Zorganizowane uwalnianie się od ciężarów – linki do tekstów, informacje o nagraniach, praca z intencjami, technika smyczkowa > Link.

Kwestie techniczne dotyczące idei i konstrukcji zdań podczas pracy z intencjami.
Sztuka. „800 intencji oczyszczających” Link . „Schemat jednozdaniowy dla intencji”. Link . Film „Ukłon po wykonaniu intencji”. Link . 

Słowo „–nie” dodane do jakiegoś słowa podczas pracy z intencjami oznacza, że ​​warto wyrazić je również w jego przeciwstawieniu, a nawet znaleźć i wypowiedzieć na głos wszelkie synonimy, które przychodzą na myśl wraz z ich przeciwieństwami. Na przykład — mówiąc: być biednym, być chorym , dobrze jest powiedzieć to również z jego przeciwieństwem: być biednym, być chorym, nie być biednym, nie być chorym. Pozwala to na możliwie najszersze rozciągnięcie danego wzorca, dotykając różnych aspektów, w tym jego przeciwieństwa. Warto również wiedzieć, że dusze często myślą lub twierdzą, że nie mają takich przeciwstawnych wzorców — na przykład, że nie są bałwochwalcami w danym przypadku (w danym słowie). Inny przykład:
dusza kobiety zaprzecza, że ​​kiedykolwiek była złą matką. Dlatego dodanie tutaj formy przeczącej — nie być złą matką — może pozwolić jej zrozumieć stan, w jakim się znajduje.
Bycie złą matką, —nie być złą matką — „—Och, absolutnie nie, nigdy w życiu! To z pewnością nie są moje wzorce. To, co robię, jest moją prywatną sprawą”. [—Dusza bardzo często tak o sobie mówi i myśli.

1. Naszego a przez nas cudzego z wszelkich przyczyn, wszelkimi sposobami m.in. bycia tymi, którzy widzą i doświadczają siebie jako ,,centrum całego świata”, jakby od naszych lub cudzych decyzji, myśli i wyborów zależał los innych ludzi, bieg wydarzeń i utrzymanie porządku rzeczywistości, oraz bycia przekonanymi, że odpowiedzialność osobista przekracza naturalne granice jednostki i obejmuje nawet skutki, na które nie ma się realnego wpływu; odpowiednio noszenia w sobie poczucia nadmiernej sprawczości, w którym każdy ruch, zaniechanie lub błąd urasta do rangi wydarzenia ostatecznego, oraz przeżywania siebie jako punktu decyzyjnego dla innych, nawet gdy inni nie przekazali takiej roli, ani nie oczekują takiej odpowiedzialności; odpowiednio utrwalania wzorca, w którym nieomylność staje się koniecznością, ponieważ pomyłka mogłaby doprowadzić do katastrofy wyobrażanej nawet jako globalna; odpowiednio reagowania przymusem kontrolowania rzeczywistości, ludzi i zdarzeń, aby nie dopuścić do konsekwencji, które przypisywane są własnym decyzjom, oraz doświadczania napięcia wynikającego z niemożliwej do spełnienia roli, w której jednostka ma być jednocześnie odpowiedzialna za wszystkich i za wszystko; odpowiednio przeżywania świata jako zależnego od siebie, a siebie jako nieustannie obserwowanego przez skutki własnych działań, oraz funkcjonowania w stanie przeciążenia poznawczego, gdzie nadmiar odpowiedzialności, a nawet chodzenie w butach Boga, prowadzi do dezorientacji, chaosu myślowego i poczucia utraty trzeźwego, przytomnego myślenia; odpowiednio przechodzenia od poczucia mocy i wyjątkowości do doświadczenia zagubienia, gdy rzeczywistość nie potwierdza przypisywanej sobie centralnej roli i postaci decydującej o wszystkim, oraz życia w schemacie, w którym wielkość odpowiedzialności i wielkość lęku wzajemnie się wzmacniają, tworząc zamknięty krąg napięć i konfliktów; odpowiednio bycia tymi, u których potrzeba posiadania w głowie ,,centrum całego świata” jest jednocześnie próbą nadania sensu istnieniu i źródłem ogromnego ciężaru psychicznego, oraz rozumienia, że im większa wyobrażona lub urojona sprawczość, tym większy ciężar odpowiedzialności, który psychika i Dusza próbują udźwignąć; odpowiednio bycia tymi, u których przekonanie o osobistym byciu ,,centrum całego świata”, powstało jako adaptacja do wczesnych doświadczeń braku bezpieczeństwa, nieprzewidywalności lub nadmiernej odpowiedzialności lub też przez urojenia o napełnieniu się boskością, oraz rozwijania w sobie przeświadczenia, że trzeba kontrolować wszystko, ponieważ brak kontroli prowadził kiedyś do bólu lub chaosu; odpowiednio budowania poczucia nad-sprawczości jako mechanizmu stabilizacji tożsamości, gdy inne formy oparcia są niedostępne, oraz łączenia własnej wartości z wpływami, z mocami, z widocznością i decyzyjnością, ponieważ tylko w tych obszarach można poczuć się kimś wielkim i ważnym; odpowiednio reagowania lękiem na utratę pozycji centralnej, gdyż oznacza ona powrót do pierwotnego doświadczenia nieważności, bylejakości, oraz utrwalania schematu poznawczego, w którym cały świat odnosi się do mnie, ponieważ tylko wtedy moje istnienie wydaje się realne; odpowiednio przeżywania siebie jako niezbędnego elementu rzeczywistości, aby uniknąć poczucia bycia zbędnym lub porzuconym, oraz bycia tymi, u których centralność jest próbą regulacji lęku, a nie faktycznym opisem miejsca w świecie i nie tylko, a to wszystko w zależności i odpowiednio w niezależności od m.in. woli, wytycznych, opinii, działań, zaufania, poleceń, postanowień, podpowiedzi, inspiracji, łask, szczodrości i odpowiednio ich braku ze strony samego Boga oraz naszego a przez nas cudzego doświadczania tego wszelkich skutków
2. oraz naszego a przez nas cudzego z wszelkich przyczyn, wszelkimi sposobami m.in. bycia tymi, którzy widzą i doświadczają siebie jako ,,centrum całego świata”, jakby od naszych lub cudzych decyzji, myśli i wyborów zależał los innych ludzi, bieg wydarzeń i utrzymanie porządku rzeczywistości, oraz bycia przekonanymi, że odpowiedzialność osobista przekracza naturalne granice jednostki i obejmuje nawet skutki, na które nie ma się realnego wpływu; odpowiednio noszenia w sobie poczucia nadmiernej sprawczości, w którym każdy ruch, zaniechanie lub błąd urasta do rangi wydarzenia ostatecznego, oraz przeżywania siebie jako punktu decyzyjnego dla innych, nawet gdy inni nie przekazali takiej roli, ani nie oczekują takiej odpowiedzialności; odpowiednio utrwalania wzorca, w którym nieomylność staje się koniecznością, ponieważ pomyłka mogłaby doprowadzić do katastrofy wyobrażanej nawet jako globalna; odpowiednio reagowania przymusem kontrolowania rzeczywistości, ludzi i zdarzeń, aby nie dopuścić do konsekwencji, które przypisywane są własnym decyzjom, oraz doświadczania napięcia wynikającego z niemożliwej do spełnienia roli, w której jednostka ma być jednocześnie odpowiedzialna za wszystkich i za wszystko; odpowiednio przeżywania świata jako zależnego od siebie, a siebie jako nieustannie obserwowanego przez skutki własnych działań, oraz funkcjonowania w stanie przeciążenia poznawczego, gdzie nadmiar odpowiedzialności, a nawet chodzenie w butach Boga, prowadzi do dezorientacji, chaosu myślowego i poczucia utraty trzeźwego, przytomnego myślenia; odpowiednio przechodzenia od poczucia mocy i wyjątkowości do doświadczenia zagubienia, gdy rzeczywistość nie potwierdza przypisywanej sobie centralnej roli i postaci decydującej o wszystkim, oraz życia w schemacie, w którym wielkość odpowiedzialności i wielkość lęku wzajemnie się wzmacniają, tworząc zamknięty krąg napięć i konfliktów; odpowiednio bycia tymi, u których potrzeba posiadania w głowie ,,centrum całego świata” jest jednocześnie próbą nadania sensu istnieniu i źródłem ogromnego ciężaru psychicznego, oraz rozumienia, że im większa wyobrażona lub urojona sprawczość, tym większy ciężar odpowiedzialności, który psychika i Dusza próbują udźwignąć; odpowiednio bycia tymi, u których przekonanie o osobistym byciu ,,centrum całego świata”, powstało jako adaptacja do wczesnych doświadczeń braku bezpieczeństwa, nieprzewidywalności lub nadmiernej odpowiedzialności lub też przez urojenia o napełnieniu się boskością, oraz rozwijania w sobie przeświadczenia, że trzeba kontrolować wszystko, ponieważ brak kontroli prowadził kiedyś do bólu lub chaosu; odpowiednio budowania poczucia nad-sprawczości jako mechanizmu stabilizacji tożsamości, gdy inne formy oparcia są niedostępne, oraz łączenia własnej wartości z wpływami, z mocami, z widocznością i decyzyjnością, ponieważ tylko w tych obszarach można poczuć się kimś wielkim i ważnym; odpowiednio reagowania lękiem na utratę pozycji centralnej, gdyż oznacza ona powrót do pierwotnego doświadczenia nieważności, bylejakości, oraz utrwalania schematu poznawczego, w którym cały świat odnosi się do mnie, ponieważ tylko wtedy moje istnienie wydaje się realne; odpowiednio przeżywania siebie jako niezbędnego elementu rzeczywistości, aby uniknąć poczucia bycia zbędnym lub porzuconym, oraz bycia tymi, u których centralność jest próbą regulacji lęku, a nie faktycznym opisem miejsca w świecie i nie tylko, a to wszystko w zależności i odpowiednio w niezależności od m.in. woli, wytycznych, opinii, działań, poleceń, postanowień, podpowiedzi, inspiracji, łask, szczodrości i odpowiednio ich braku ze strony wszelkich płci ludzi, Dusz, istot, bytów, tworów, zwierząt, roślin, kosmitów i nie tylko oraz naszego a przez nas cudzego doświadczania tego wszelkich skutków
3. oraz naszego a przez nas cudzego z wszelkich przyczyn, wszelkimi sposobami m.in. bycia tymi, którzy widzą i doświadczają siebie jako ,,centrum całego świata”, jakby od naszych lub cudzych decyzji, myśli i wyborów zależał los innych ludzi, bieg wydarzeń i utrzymanie porządku rzeczywistości, oraz bycia przekonanymi, że odpowiedzialność osobista przekracza naturalne granice jednostki i obejmuje nawet skutki, na które nie ma się realnego wpływu; odpowiednio noszenia w sobie poczucia nadmiernej sprawczości, w którym każdy ruch, zaniechanie lub błąd urasta do rangi wydarzenia ostatecznego, oraz przeżywania siebie jako punktu decyzyjnego dla innych, nawet gdy inni nie przekazali takiej roli, ani nie oczekują takiej odpowiedzialności; odpowiednio utrwalania wzorca, w którym nieomylność staje się koniecznością, ponieważ pomyłka mogłaby doprowadzić do katastrofy wyobrażanej nawet jako globalna; odpowiednio reagowania przymusem kontrolowania rzeczywistości, ludzi i zdarzeń, aby nie dopuścić do konsekwencji, które przypisywane są własnym decyzjom, oraz doświadczania napięcia wynikającego z niemożliwej do spełnienia roli, w której jednostka ma być jednocześnie odpowiedzialna za wszystkich i za wszystko; odpowiednio przeżywania świata jako zależnego od siebie, a siebie jako nieustannie obserwowanego przez skutki własnych działań, oraz funkcjonowania w stanie przeciążenia poznawczego, gdzie nadmiar odpowiedzialności, a nawet chodzenie w butach Boga, prowadzi do dezorientacji, chaosu myślowego i poczucia utraty trzeźwego, przytomnego myślenia; odpowiednio przechodzenia od poczucia mocy i wyjątkowości do doświadczenia zagubienia, gdy rzeczywistość nie potwierdza przypisywanej sobie centralnej roli i postaci decydującej o wszystkim, oraz życia w schemacie, w którym wielkość odpowiedzialności i wielkość lęku wzajemnie się wzmacniają, tworząc zamknięty krąg napięć i konfliktów; odpowiednio bycia tymi, u których potrzeba posiadania w głowie ,,centrum całego świata” jest jednocześnie próbą nadania sensu istnieniu i źródłem ogromnego ciężaru psychicznego, oraz rozumienia, że im większa wyobrażona lub urojona sprawczość, tym większy ciężar odpowiedzialności, który psychika i Dusza próbują udźwignąć; odpowiednio bycia tymi, u których przekonanie o osobistym byciu ,,centrum całego świata”, powstało jako adaptacja do wczesnych doświadczeń braku bezpieczeństwa, nieprzewidywalności lub nadmiernej odpowiedzialności lub też przez urojenia o napełnieniu się boskością, oraz rozwijania w sobie przeświadczenia, że trzeba kontrolować wszystko, ponieważ brak kontroli prowadził kiedyś do bólu lub chaosu; odpowiednio budowania poczucia nad-sprawczości jako mechanizmu stabilizacji tożsamości, gdy inne formy oparcia są niedostępne, oraz łączenia własnej wartości z wpływami, z mocami, z widocznością i decyzyjnością, ponieważ tylko w tych obszarach można poczuć się kimś wielkim i ważnym; odpowiednio reagowania lękiem na utratę pozycji centralnej, gdyż oznacza ona powrót do pierwotnego doświadczenia nieważności, bylejakości, oraz utrwalania schematu poznawczego, w którym cały świat odnosi się do mnie, ponieważ tylko wtedy moje istnienie wydaje się realne; odpowiednio przeżywania siebie jako niezbędnego elementu rzeczywistości, aby uniknąć poczucia bycia zbędnym lub porzuconym, oraz bycia tymi, u których centralność jest próbą regulacji lęku, a nie faktycznym opisem miejsca w świecie i nie tylko, a to wszystko w zależności i odpowiednio w niezależności od m.in. woli, wytycznych, opinii, działań, poleceń, postanowień, podpowiedzi, inspiracji, łask, szczodrości i odpowiednio ich braku ze strony m.in. wszelkiego rodzaju, znaczenia, gatunku, płci m.in. dawnych i nowych, aktywnych i nieaktywnych wszelkich bóstw, bogiń, boskich matek, boskich ojców, boskich synów, boskich córek, boskich rodzin, Goauldów, koleżków Boga, bogów, półbogów, Asurów, Świętych, guru, mistrzów, nauczycieli, Mesjaszy, aniołów, a w tym astralnych m.in. Archaniołów, cherubinów, serafinów, astrali, władców, zarządców, właściciel i twórców światów astralnych i drzew dusz, proroków i nie tylko oraz naszego a przez nas cudzego doświadczania tego wszelkich skutków
4. oraz naszego a przez nas cudzego z wszelkich przyczyn, wszelkimi sposobami m.in. bycia tymi, którzy widzą i doświadczają siebie jako ,,centrum całego świata”, jakby od naszych lub cudzych decyzji, myśli i wyborów zależał los innych ludzi, bieg wydarzeń i utrzymanie porządku rzeczywistości, oraz bycia przekonanymi, że odpowiedzialność osobista przekracza naturalne granice jednostki i obejmuje nawet skutki, na które nie ma się realnego wpływu; odpowiednio noszenia w sobie poczucia nadmiernej sprawczości, w którym każdy ruch, zaniechanie lub błąd urasta do rangi wydarzenia ostatecznego, oraz przeżywania siebie jako punktu decyzyjnego dla innych, nawet gdy inni nie przekazali takiej roli, ani nie oczekują takiej odpowiedzialności; odpowiednio utrwalania wzorca, w którym nieomylność staje się koniecznością, ponieważ pomyłka mogłaby doprowadzić do katastrofy wyobrażanej nawet jako globalna; odpowiednio reagowania przymusem kontrolowania rzeczywistości, ludzi i zdarzeń, aby nie dopuścić do konsekwencji, które przypisywane są własnym decyzjom, oraz doświadczania napięcia wynikającego z niemożliwej do spełnienia roli, w której jednostka ma być jednocześnie odpowiedzialna za wszystkich i za wszystko; odpowiednio przeżywania świata jako zależnego od siebie, a siebie jako nieustannie obserwowanego przez skutki własnych działań, oraz funkcjonowania w stanie przeciążenia poznawczego, gdzie nadmiar odpowiedzialności, a nawet chodzenie w butach Boga, prowadzi do dezorientacji, chaosu myślowego i poczucia utraty trzeźwego, przytomnego myślenia; odpowiednio przechodzenia od poczucia mocy i wyjątkowości do doświadczenia zagubienia, gdy rzeczywistość nie potwierdza przypisywanej sobie centralnej roli i postaci decydującej o wszystkim, oraz życia w schemacie, w którym wielkość odpowiedzialności i wielkość lęku wzajemnie się wzmacniają, tworząc zamknięty krąg napięć i konfliktów; odpowiednio bycia tymi, u których potrzeba posiadania w głowie ,,centrum całego świata” jest jednocześnie próbą nadania sensu istnieniu i źródłem ogromnego ciężaru psychicznego, oraz rozumienia, że im większa wyobrażona lub urojona sprawczość, tym większy ciężar odpowiedzialności, który psychika i Dusza próbują udźwignąć; odpowiednio bycia tymi, u których przekonanie o osobistym byciu ,,centrum całego świata”, powstało jako adaptacja do wczesnych doświadczeń braku bezpieczeństwa, nieprzewidywalności lub nadmiernej odpowiedzialności lub też przez urojenia o napełnieniu się boskością, oraz rozwijania w sobie przeświadczenia, że trzeba kontrolować wszystko, ponieważ brak kontroli prowadził kiedyś do bólu lub chaosu; odpowiednio budowania poczucia nad-sprawczości jako mechanizmu stabilizacji tożsamości, gdy inne formy oparcia są niedostępne, oraz łączenia własnej wartości z wpływami, z mocami, z widocznością i decyzyjnością, ponieważ tylko w tych obszarach można poczuć się kimś wielkim i ważnym; odpowiednio reagowania lękiem na utratę pozycji centralnej, gdyż oznacza ona powrót do pierwotnego doświadczenia nieważności, bylejakości, oraz utrwalania schematu poznawczego, w którym cały świat odnosi się do mnie, ponieważ tylko wtedy moje istnienie wydaje się realne; odpowiednio przeżywania siebie jako niezbędnego elementu rzeczywistości, aby uniknąć poczucia bycia zbędnym lub porzuconym, oraz bycia tymi, u których centralność jest próbą regulacji lęku, a nie faktycznym opisem miejsca w świecie i nie tylko, a to wszystko w zależności i odpowiednio w niezależności od m.in. woli, wytycznych, opinii, działań, poleceń, postanowień, podpowiedzi, inspiracji, łask, szczodrości i odpowiednio ich braku ze strony m.in. fizycznych i astralnych węży, robaków, drapieżników, wirusów, szkodników, grzybów, pleśni, owadów, drobnoustrojów, bakterii, mikroorganizmów i makroorganizmów, jaszczurów, istot, bytów, tworów, pasożytów, symbiontów, lokatorów naszej i cudzej energetyki oraz ze strony m.in. wszelkich duchów, demonów, strzyg, duchów przodków, istot opętujących, mitycznych stworzeń, mitycznych istot i nie tylko oraz naszego a przez nas cudzego doświadczania tego wszelkich skutków
5. oraz naszego a przez nas cudzego z wszelkich przyczyn, wszelkimi sposobami m.in. bycia tymi, którzy widzą i doświadczają siebie jako ,,centrum całego świata”, jakby od naszych lub cudzych decyzji, myśli i wyborów zależał los innych ludzi, bieg wydarzeń i utrzymanie porządku rzeczywistości, oraz bycia przekonanymi, że odpowiedzialność osobista przekracza naturalne granice jednostki i obejmuje nawet skutki, na które nie ma się realnego wpływu; odpowiednio noszenia w sobie poczucia nadmiernej sprawczości, w którym każdy ruch, zaniechanie lub błąd urasta do rangi wydarzenia ostatecznego, oraz przeżywania siebie jako punktu decyzyjnego dla innych, nawet gdy inni nie przekazali takiej roli, ani nie oczekują takiej odpowiedzialności; odpowiednio utrwalania wzorca, w którym nieomylność staje się koniecznością, ponieważ pomyłka mogłaby doprowadzić do katastrofy wyobrażanej nawet jako globalna; odpowiednio reagowania przymusem kontrolowania rzeczywistości, ludzi i zdarzeń, aby nie dopuścić do konsekwencji, które przypisywane są własnym decyzjom, oraz doświadczania napięcia wynikającego z niemożliwej do spełnienia roli, w której jednostka ma być jednocześnie odpowiedzialna za wszystkich i za wszystko; odpowiednio przeżywania świata jako zależnego od siebie, a siebie jako nieustannie obserwowanego przez skutki własnych działań, oraz funkcjonowania w stanie przeciążenia poznawczego, gdzie nadmiar odpowiedzialności, a nawet chodzenie w butach Boga, prowadzi do dezorientacji, chaosu myślowego i poczucia utraty trzeźwego, przytomnego myślenia; odpowiednio przechodzenia od poczucia mocy i wyjątkowości do doświadczenia zagubienia, gdy rzeczywistość nie potwierdza przypisywanej sobie centralnej roli i postaci decydującej o wszystkim, oraz życia w schemacie, w którym wielkość odpowiedzialności i wielkość lęku wzajemnie się wzmacniają, tworząc zamknięty krąg napięć i konfliktów; odpowiednio bycia tymi, u których potrzeba posiadania w głowie ,,centrum całego świata” jest jednocześnie próbą nadania sensu istnieniu i źródłem ogromnego ciężaru psychicznego, oraz rozumienia, że im większa wyobrażona lub urojona sprawczość, tym większy ciężar odpowiedzialności, który psychika i Dusza próbują udźwignąć; odpowiednio bycia tymi, u których przekonanie o osobistym byciu ,,centrum całego świata”, powstało jako adaptacja do wczesnych doświadczeń braku bezpieczeństwa, nieprzewidywalności lub nadmiernej odpowiedzialności lub też przez urojenia o napełnieniu się boskością, oraz rozwijania w sobie przeświadczenia, że trzeba kontrolować wszystko, ponieważ brak kontroli prowadził kiedyś do bólu lub chaosu; odpowiednio budowania poczucia nad-sprawczości jako mechanizmu stabilizacji tożsamości, gdy inne formy oparcia są niedostępne, oraz łączenia własnej wartości z wpływami, z mocami, z widocznością i decyzyjnością, ponieważ tylko w tych obszarach można poczuć się kimś wielkim i ważnym; odpowiednio reagowania lękiem na utratę pozycji centralnej, gdyż oznacza ona powrót do pierwotnego doświadczenia nieważności, bylejakości, oraz utrwalania schematu poznawczego, w którym cały świat odnosi się do mnie, ponieważ tylko wtedy moje istnienie wydaje się realne; odpowiednio przeżywania siebie jako niezbędnego elementu rzeczywistości, aby uniknąć poczucia bycia zbędnym lub porzuconym, oraz bycia tymi, u których centralność jest próbą regulacji lęku, a nie faktycznym opisem miejsca w świecie i nie tylko, a to wszystko w zależności i odpowiednio w niezależności od m.in. woli, wytycznych, opinii, działań, poleceń, postanowień, podpowiedzi, inspiracji, łask, szczodrości i odpowiednio ich braku ze strony m.in. naszych i cudzych wszelkiego rodzaju cudotwórców, uzdrowicieli, znachorów, bioenergoterapeutów, lekarzy ciała i Duszy, od cudownych boskich uzdrowień, od właścicieli, zarządców i struktur różnych praktyk inicjacyjnych m.in. religijnych oraz Reiki, od wiedźm, magów, szamanów, wizjonerów, wyroczni, od znaków na niebie i ziemi, od czarownic, czarowników, od magii, od żywiołów, joginów, tantryków, i nie tylko oraz naszego a przez nas cudzego doświadczania tego wszelkich skutków
6. oraz naszego a przez nas cudzego z wszelkich przyczyn, wszelkimi sposobami m.in. bycia tymi, którzy widzą i doświadczają siebie jako ,,centrum całego świata”, jakby od naszych lub cudzych decyzji, myśli i wyborów zależał los innych ludzi, bieg wydarzeń i utrzymanie porządku rzeczywistości, oraz bycia przekonanymi, że odpowiedzialność osobista przekracza naturalne granice jednostki i obejmuje nawet skutki, na które nie ma się realnego wpływu; odpowiednio noszenia w sobie poczucia nadmiernej sprawczości, w którym każdy ruch, zaniechanie lub błąd urasta do rangi wydarzenia ostatecznego, oraz przeżywania siebie jako punktu decyzyjnego dla innych, nawet gdy inni nie przekazali takiej roli, ani nie oczekują takiej odpowiedzialności; odpowiednio utrwalania wzorca, w którym nieomylność staje się koniecznością, ponieważ pomyłka mogłaby doprowadzić do katastrofy wyobrażanej nawet jako globalna; odpowiednio reagowania przymusem kontrolowania rzeczywistości, ludzi i zdarzeń, aby nie dopuścić do konsekwencji, które przypisywane są własnym decyzjom, oraz doświadczania napięcia wynikającego z niemożliwej do spełnienia roli, w której jednostka ma być jednocześnie odpowiedzialna za wszystkich i za wszystko; odpowiednio przeżywania świata jako zależnego od siebie, a siebie jako nieustannie obserwowanego przez skutki własnych działań, oraz funkcjonowania w stanie przeciążenia poznawczego, gdzie nadmiar odpowiedzialności, a nawet chodzenie w butach Boga, prowadzi do dezorientacji, chaosu myślowego i poczucia utraty trzeźwego, przytomnego myślenia; odpowiednio przechodzenia od poczucia mocy i wyjątkowości do doświadczenia zagubienia, gdy rzeczywistość nie potwierdza przypisywanej sobie centralnej roli i postaci decydującej o wszystkim, oraz życia w schemacie, w którym wielkość odpowiedzialności i wielkość lęku wzajemnie się wzmacniają, tworząc zamknięty krąg napięć i konfliktów; odpowiednio bycia tymi, u których potrzeba posiadania w głowie ,,centrum całego świata” jest jednocześnie próbą nadania sensu istnieniu i źródłem ogromnego ciężaru psychicznego, oraz rozumienia, że im większa wyobrażona lub urojona sprawczość, tym większy ciężar odpowiedzialności, który psychika i Dusza próbują udźwignąć; odpowiednio bycia tymi, u których przekonanie o osobistym byciu ,,centrum całego świata”, powstało jako adaptacja do wczesnych doświadczeń braku bezpieczeństwa, nieprzewidywalności lub nadmiernej odpowiedzialności lub też przez urojenia o napełnieniu się boskością, oraz rozwijania w sobie przeświadczenia, że trzeba kontrolować wszystko, ponieważ brak kontroli prowadził kiedyś do bólu lub chaosu; odpowiednio budowania poczucia nad-sprawczości jako mechanizmu stabilizacji tożsamości, gdy inne formy oparcia są niedostępne, oraz łączenia własnej wartości z wpływami, z mocami, z widocznością i decyzyjnością, ponieważ tylko w tych obszarach można poczuć się kimś wielkim i ważnym; odpowiednio reagowania lękiem na utratę pozycji centralnej, gdyż oznacza ona powrót do pierwotnego doświadczenia nieważności, bylejakości, oraz utrwalania schematu poznawczego, w którym cały świat odnosi się do mnie, ponieważ tylko wtedy moje istnienie wydaje się realne; odpowiednio przeżywania siebie jako niezbędnego elementu rzeczywistości, aby uniknąć poczucia bycia zbędnym lub porzuconym, oraz bycia tymi, u których centralność jest próbą regulacji lęku, a nie faktycznym opisem miejsca w świecie i nie tylko, a to wszystko w zależności i odpowiednio w niezależności od m.in. woli, wytycznych, opinii, działań, poleceń, postanowień, podpowiedzi, inspiracji, łask, szczodrości i odpowiednio ich braku ze strony m.in. wszelkich oświeconych, oświecających, wybielających i odpowiednio zaczerniających siebie i innych m.in. ludzi, Dusz, istot, części naszej i cudzej Duszy i istoty, od tych dążących do nirwany, do zbawienia, wyzwolenia, odkupienia osiągających je, od wielbicieli i twórców wszelkich kompresji astralnych, wszelkich niebios, piekieł, rajów, czyśćców, światów astralnych i nie tylko oraz naszego a przez nas cudzego doświadczania tego wszelkich skutków
7. oraz naszego a przez nas cudzego z wszelkich przyczyn, wszelkimi sposobami m.in. bycia tymi, którzy widzą i doświadczają siebie jako ,,centrum całego świata”, jakby od naszych lub cudzych decyzji, myśli i wyborów zależał los innych ludzi, bieg wydarzeń i utrzymanie porządku rzeczywistości, oraz bycia przekonanymi, że odpowiedzialność osobista przekracza naturalne granice jednostki i obejmuje nawet skutki, na które nie ma się realnego wpływu; odpowiednio noszenia w sobie poczucia nadmiernej sprawczości, w którym każdy ruch, zaniechanie lub błąd urasta do rangi wydarzenia ostatecznego, oraz przeżywania siebie jako punktu decyzyjnego dla innych, nawet gdy inni nie przekazali takiej roli, ani nie oczekują takiej odpowiedzialności; odpowiednio utrwalania wzorca, w którym nieomylność staje się koniecznością, ponieważ pomyłka mogłaby doprowadzić do katastrofy wyobrażanej nawet jako globalna; odpowiednio reagowania przymusem kontrolowania rzeczywistości, ludzi i zdarzeń, aby nie dopuścić do konsekwencji, które przypisywane są własnym decyzjom, oraz doświadczania napięcia wynikającego z niemożliwej do spełnienia roli, w której jednostka ma być jednocześnie odpowiedzialna za wszystkich i za wszystko; odpowiednio przeżywania świata jako zależnego od siebie, a siebie jako nieustannie obserwowanego przez skutki własnych działań, oraz funkcjonowania w stanie przeciążenia poznawczego, gdzie nadmiar odpowiedzialności, a nawet chodzenie w butach Boga, prowadzi do dezorientacji, chaosu myślowego i poczucia utraty trzeźwego, przytomnego myślenia; odpowiednio przechodzenia od poczucia mocy i wyjątkowości do doświadczenia zagubienia, gdy rzeczywistość nie potwierdza przypisywanej sobie centralnej roli i postaci decydującej o wszystkim, oraz życia w schemacie, w którym wielkość odpowiedzialności i wielkość lęku wzajemnie się wzmacniają, tworząc zamknięty krąg napięć i konfliktów; odpowiednio bycia tymi, u których potrzeba posiadania w głowie ,,centrum całego świata” jest jednocześnie próbą nadania sensu istnieniu i źródłem ogromnego ciężaru psychicznego, oraz rozumienia, że im większa wyobrażona lub urojona sprawczość, tym większy ciężar odpowiedzialności, który psychika i Dusza próbują udźwignąć; odpowiednio bycia tymi, u których przekonanie o osobistym byciu ,,centrum całego świata”, powstało jako adaptacja do wczesnych doświadczeń braku bezpieczeństwa, nieprzewidywalności lub nadmiernej odpowiedzialności lub też przez urojenia o napełnieniu się boskością, oraz rozwijania w sobie przeświadczenia, że trzeba kontrolować wszystko, ponieważ brak kontroli prowadził kiedyś do bólu lub chaosu; odpowiednio budowania poczucia nad-sprawczości jako mechanizmu stabilizacji tożsamości, gdy inne formy oparcia są niedostępne, oraz łączenia własnej wartości z wpływami, z mocami, z widocznością i decyzyjnością, ponieważ tylko w tych obszarach można poczuć się kimś wielkim i ważnym; odpowiednio reagowania lękiem na utratę pozycji centralnej, gdyż oznacza ona powrót do pierwotnego doświadczenia nieważności, bylejakości, oraz utrwalania schematu poznawczego, w którym cały świat odnosi się do mnie, ponieważ tylko wtedy moje istnienie wydaje się realne; odpowiednio przeżywania siebie jako niezbędnego elementu rzeczywistości, aby uniknąć poczucia bycia zbędnym lub porzuconym, oraz bycia tymi, u których centralność jest próbą regulacji lęku, a nie faktycznym opisem miejsca w świecie i nie tylko, a to wszystko w zależności i odpowiednio w niezależności od m.in. woli, wytycznych, opinii, działań, poleceń, postanowień, podpowiedzi, inspiracji, łask, szczodrości i odpowiednio ich braku ze strony m.in. wszelkich ateistów, agnostyków, heretyków, wyznawców bahaizmu, religii plemiennych, wielobustwa, animizmu, totemizmu, taoizmu, shinto, sikhizmu, dżinizmu, ahinsa, ayyavazhi, wyznawców Wicca, wyznawców buddyzmu, druidyzmu, voodoo, theravady, mahajany, chan, zen, son, amidyzmu, Szkoły Czystej Krainy, tendai, shingon, buddyzmu tybetańskiego, ningma, kagju, sakja, dzionangu, gelug, Bon i nie tylko oraz od ich kapłanów, twórców, wyznawców, promotorów i nie tylko oraz naszego a przez nas cudzego doświadczania tego wszelkich skutków
8. oraz naszego a przez nas cudzego z wszelkich przyczyn, wszelkimi sposobami m.in. bycia tymi, którzy widzą i doświadczają siebie jako ,,centrum całego świata”, jakby od naszych lub cudzych decyzji, myśli i wyborów zależał los innych ludzi, bieg wydarzeń i utrzymanie porządku rzeczywistości, oraz bycia przekonanymi, że odpowiedzialność osobista przekracza naturalne granice jednostki i obejmuje nawet skutki, na które nie ma się realnego wpływu; odpowiednio noszenia w sobie poczucia nadmiernej sprawczości, w którym każdy ruch, zaniechanie lub błąd urasta do rangi wydarzenia ostatecznego, oraz przeżywania siebie jako punktu decyzyjnego dla innych, nawet gdy inni nie przekazali takiej roli, ani nie oczekują takiej odpowiedzialności; odpowiednio utrwalania wzorca, w którym nieomylność staje się koniecznością, ponieważ pomyłka mogłaby doprowadzić do katastrofy wyobrażanej nawet jako globalna; odpowiednio reagowania przymusem kontrolowania rzeczywistości, ludzi i zdarzeń, aby nie dopuścić do konsekwencji, które przypisywane są własnym decyzjom, oraz doświadczania napięcia wynikającego z niemożliwej do spełnienia roli, w której jednostka ma być jednocześnie odpowiedzialna za wszystkich i za wszystko; odpowiednio przeżywania świata jako zależnego od siebie, a siebie jako nieustannie obserwowanego przez skutki własnych działań, oraz funkcjonowania w stanie przeciążenia poznawczego, gdzie nadmiar odpowiedzialności, a nawet chodzenie w butach Boga, prowadzi do dezorientacji, chaosu myślowego i poczucia utraty trzeźwego, przytomnego myślenia; odpowiednio przechodzenia od poczucia mocy i wyjątkowości do doświadczenia zagubienia, gdy rzeczywistość nie potwierdza przypisywanej sobie centralnej roli i postaci decydującej o wszystkim, oraz życia w schemacie, w którym wielkość odpowiedzialności i wielkość lęku wzajemnie się wzmacniają, tworząc zamknięty krąg napięć i konfliktów; odpowiednio bycia tymi, u których potrzeba posiadania w głowie ,,centrum całego świata” jest jednocześnie próbą nadania sensu istnieniu i źródłem ogromnego ciężaru psychicznego, oraz rozumienia, że im większa wyobrażona lub urojona sprawczość, tym większy ciężar odpowiedzialności, który psychika i Dusza próbują udźwignąć; odpowiednio bycia tymi, u których przekonanie o osobistym byciu ,,centrum całego świata”, powstało jako adaptacja do wczesnych doświadczeń braku bezpieczeństwa, nieprzewidywalności lub nadmiernej odpowiedzialności lub też przez urojenia o napełnieniu się boskością, oraz rozwijania w sobie przeświadczenia, że trzeba kontrolować wszystko, ponieważ brak kontroli prowadził kiedyś do bólu lub chaosu; odpowiednio budowania poczucia nad-sprawczości jako mechanizmu stabilizacji tożsamości, gdy inne formy oparcia są niedostępne, oraz łączenia własnej wartości z wpływami, z mocami, z widocznością i decyzyjnością, ponieważ tylko w tych obszarach można poczuć się kimś wielkim i ważnym; odpowiednio reagowania lękiem na utratę pozycji centralnej, gdyż oznacza ona powrót do pierwotnego doświadczenia nieważności, bylejakości, oraz utrwalania schematu poznawczego, w którym cały świat odnosi się do mnie, ponieważ tylko wtedy moje istnienie wydaje się realne; odpowiednio przeżywania siebie jako niezbędnego elementu rzeczywistości, aby uniknąć poczucia bycia zbędnym lub porzuconym, oraz bycia tymi, u których centralność jest próbą regulacji lęku, a nie faktycznym opisem miejsca w świecie i nie tylko, a to wszystko w zależności i odpowiednio w niezależności od m.in. woli, wytycznych, opinii, działań, poleceń, postanowień, podpowiedzi, inspiracji, łask, szczodrości i odpowiednio ich braku ze strony m.in. Jezusa, Apostołów, ojców kościoła, Wszystkich Świętych, Ojcze Nasz, Ducha Świętego, jak również m.in. wyznawców, twórców, kapłanów i zarządców wszelkich sekt chrześcijańskich m.in. starokatolicyzmu, kościołów utrechckich, kościołów narodowych, mariawityzmu, katolicyzmu, wschodniego katolicyzmu, grekokatolicyzmu, kościoła rzymskokatolickiego, sedewakantyzmu, konklawizmu, palmariznizmu, lefebrystów, anglikanizmu, prawosławia, od kościołów bizantyjskich, cerkwi prawosławnych, staroobrzędowców, popowców, bezpopowców, skopców, starokalendarzowców, kościołów orientalnych, koptów, Syryjczyków, kościołów asyryjskich, adwentystów, milleryzmu, anabaptyzmu, wyznawców arianizmu, baptyzmu, braci morawskich, braci polymuckich, husytyzmu, kalwinizmu, kongregacjonizmu, prezbiterianizmu, kwakrów, luteranizmu, monnonityzmu, metodyzmu, pentekostalizmu, salwacjonizmu, unitarianizmu, waldensów, amiszów, restoracjoizmu, ruchu babackiego, Świadków Jehowy, Zrzeszenia Wolnych Badaczy Pisma Świętego, Świętych Ruchów Misyjnych, wyznawców unitaryzmu, mormonów, Kościołów Jezusa Chrystusa w Dniach ostatnich, Społeczności Chrystusa, afrochrześcijaństwa jak aladury, harrizmu, kimbangizmu, lumby i nie tylko oraz naszego a przez nas cudzego doświadczania tego wszelkich skutków
9. oraz naszego a przez nas cudzego z wszelkich przyczyn, wszelkimi sposobami m.in. bycia tymi, którzy widzą i doświadczają siebie jako ,,centrum całego świata”, jakby od naszych lub cudzych decyzji, myśli i wyborów zależał los innych ludzi, bieg wydarzeń i utrzymanie porządku rzeczywistości, oraz bycia przekonanymi, że odpowiedzialność osobista przekracza naturalne granice jednostki i obejmuje nawet skutki, na które nie ma się realnego wpływu; odpowiednio noszenia w sobie poczucia nadmiernej sprawczości, w którym każdy ruch, zaniechanie lub błąd urasta do rangi wydarzenia ostatecznego, oraz przeżywania siebie jako punktu decyzyjnego dla innych, nawet gdy inni nie przekazali takiej roli, ani nie oczekują takiej odpowiedzialności; odpowiednio utrwalania wzorca, w którym nieomylność staje się koniecznością, ponieważ pomyłka mogłaby doprowadzić do katastrofy wyobrażanej nawet jako globalna; odpowiednio reagowania przymusem kontrolowania rzeczywistości, ludzi i zdarzeń, aby nie dopuścić do konsekwencji, które przypisywane są własnym decyzjom, oraz doświadczania napięcia wynikającego z niemożliwej do spełnienia roli, w której jednostka ma być jednocześnie odpowiedzialna za wszystkich i za wszystko; odpowiednio przeżywania świata jako zależnego od siebie, a siebie jako nieustannie obserwowanego przez skutki własnych działań, oraz funkcjonowania w stanie przeciążenia poznawczego, gdzie nadmiar odpowiedzialności, a nawet chodzenie w butach Boga, prowadzi do dezorientacji, chaosu myślowego i poczucia utraty trzeźwego, przytomnego myślenia; odpowiednio przechodzenia od poczucia mocy i wyjątkowości do doświadczenia zagubienia, gdy rzeczywistość nie potwierdza przypisywanej sobie centralnej roli i postaci decydującej o wszystkim, oraz życia w schemacie, w którym wielkość odpowiedzialności i wielkość lęku wzajemnie się wzmacniają, tworząc zamknięty krąg napięć i konfliktów; odpowiednio bycia tymi, u których potrzeba posiadania w głowie ,,centrum całego świata” jest jednocześnie próbą nadania sensu istnieniu i źródłem ogromnego ciężaru psychicznego, oraz rozumienia, że im większa wyobrażona lub urojona sprawczość, tym większy ciężar odpowiedzialności, który psychika i Dusza próbują udźwignąć; odpowiednio bycia tymi, u których przekonanie o osobistym byciu ,,centrum całego świata”, powstało jako adaptacja do wczesnych doświadczeń braku bezpieczeństwa, nieprzewidywalności lub nadmiernej odpowiedzialności lub też przez urojenia o napełnieniu się boskością, oraz rozwijania w sobie przeświadczenia, że trzeba kontrolować wszystko, ponieważ brak kontroli prowadził kiedyś do bólu lub chaosu; odpowiednio budowania poczucia nad-sprawczości jako mechanizmu stabilizacji tożsamości, gdy inne formy oparcia są niedostępne, oraz łączenia własnej wartości z wpływami, z mocami, z widocznością i decyzyjnością, ponieważ tylko w tych obszarach można poczuć się kimś wielkim i ważnym; odpowiednio reagowania lękiem na utratę pozycji centralnej, gdyż oznacza ona powrót do pierwotnego doświadczenia nieważności, bylejakości, oraz utrwalania schematu poznawczego, w którym cały świat odnosi się do mnie, ponieważ tylko wtedy moje istnienie wydaje się realne; odpowiednio przeżywania siebie jako niezbędnego elementu rzeczywistości, aby uniknąć poczucia bycia zbędnym lub porzuconym, oraz bycia tymi, u których centralność jest próbą regulacji lęku, a nie faktycznym opisem miejsca w świecie i nie tylko, a to wszystko w zależności i odpowiednio w niezależności od m.in. woli, wytycznych, opinii, działań, poleceń, postanowień, podpowiedzi, inspiracji, łask, szczodrości i odpowiednio ich braku ze strony m.in. wyznawców, twórców, kapłanów i zarządców m.in. dżinizmu, digambarów, sthankawasi, śwetambarów, gnostyków, wyznawców manicheizmu, mandeizmu, ze strony wszelkich odłamów i sekt Wisznu, wiszniuzmu, krysznaizmu, śiwaizmu, lingajatów, śaktyzmu, mazdaizmu, religii perskich, mazdakizmu, mitraizmu i nie tylko oraz naszego a przez nas cudzego doświadczania tego wszelkich skutków
10. oraz naszego a przez nas cudzego z wszelkich przyczyn, wszelkimi sposobami m.in. bycia tymi, którzy widzą i doświadczają siebie jako ,,centrum całego świata”, jakby od naszych lub cudzych decyzji, myśli i wyborów zależał los innych ludzi, bieg wydarzeń i utrzymanie porządku rzeczywistości, oraz bycia przekonanymi, że odpowiedzialność osobista przekracza naturalne granice jednostki i obejmuje nawet skutki, na które nie ma się realnego wpływu; odpowiednio noszenia w sobie poczucia nadmiernej sprawczości, w którym każdy ruch, zaniechanie lub błąd urasta do rangi wydarzenia ostatecznego, oraz przeżywania siebie jako punktu decyzyjnego dla innych, nawet gdy inni nie przekazali takiej roli, ani nie oczekują takiej odpowiedzialności; odpowiednio utrwalania wzorca, w którym nieomylność staje się koniecznością, ponieważ pomyłka mogłaby doprowadzić do katastrofy wyobrażanej nawet jako globalna; odpowiednio reagowania przymusem kontrolowania rzeczywistości, ludzi i zdarzeń, aby nie dopuścić do konsekwencji, które przypisywane są własnym decyzjom, oraz doświadczania napięcia wynikającego z niemożliwej do spełnienia roli, w której jednostka ma być jednocześnie odpowiedzialna za wszystkich i za wszystko; odpowiednio przeżywania świata jako zależnego od siebie, a siebie jako nieustannie obserwowanego przez skutki własnych działań, oraz funkcjonowania w stanie przeciążenia poznawczego, gdzie nadmiar odpowiedzialności, a nawet chodzenie w butach Boga, prowadzi do dezorientacji, chaosu myślowego i poczucia utraty trzeźwego, przytomnego myślenia; odpowiednio przechodzenia od poczucia mocy i wyjątkowości do doświadczenia zagubienia, gdy rzeczywistość nie potwierdza przypisywanej sobie centralnej roli i postaci decydującej o wszystkim, oraz życia w schemacie, w którym wielkość odpowiedzialności i wielkość lęku wzajemnie się wzmacniają, tworząc zamknięty krąg napięć i konfliktów; odpowiednio bycia tymi, u których potrzeba posiadania w głowie ,,centrum całego świata” jest jednocześnie próbą nadania sensu istnieniu i źródłem ogromnego ciężaru psychicznego, oraz rozumienia, że im większa wyobrażona lub urojona sprawczość, tym większy ciężar odpowiedzialności, który psychika i Dusza próbują udźwignąć; odpowiednio bycia tymi, u których przekonanie o osobistym byciu ,,centrum całego świata”, powstało jako adaptacja do wczesnych doświadczeń braku bezpieczeństwa, nieprzewidywalności lub nadmiernej odpowiedzialności lub też przez urojenia o napełnieniu się boskością, oraz rozwijania w sobie przeświadczenia, że trzeba kontrolować wszystko, ponieważ brak kontroli prowadził kiedyś do bólu lub chaosu; odpowiednio budowania poczucia nad-sprawczości jako mechanizmu stabilizacji tożsamości, gdy inne formy oparcia są niedostępne, oraz łączenia własnej wartości z wpływami, z mocami, z widocznością i decyzyjnością, ponieważ tylko w tych obszarach można poczuć się kimś wielkim i ważnym; odpowiednio reagowania lękiem na utratę pozycji centralnej, gdyż oznacza ona powrót do pierwotnego doświadczenia nieważności, bylejakości, oraz utrwalania schematu poznawczego, w którym cały świat odnosi się do mnie, ponieważ tylko wtedy moje istnienie wydaje się realne; odpowiednio przeżywania siebie jako niezbędnego elementu rzeczywistości, aby uniknąć poczucia bycia zbędnym lub porzuconym, oraz bycia tymi, u których centralność jest próbą regulacji lęku, a nie faktycznym opisem miejsca w świecie i nie tylko, a to wszystko w zależności i odpowiednio w niezależności od m.in. woli, wytycznych, opinii, działań, poleceń, postanowień, podpowiedzi, inspiracji, łask, szczodrości i odpowiednio ich braku ze strony wyznawców, twórców, kapłanów i zarządców świata Islamu m.in. alawitów, alewitów, charydżytów, sunnitów, szyitów, immaitów, ismalitów, zajdytów, wyznawców sufizmu, Ahmadiyya, czarnego islamu, Maurów, Narodu islamu, drudyzmu, ahl-e-hakk, zikrytów, skrypturalizmu, koranizmu, jezydyzmu i nie tylko oraz naszego a przez nas cudzego doświadczania tego wszelkich skutków
11. oraz naszego a przez nas cudzego z wszelkich przyczyn, wszelkimi sposobami m.in. bycia tymi, którzy widzą i doświadczają siebie jako ,,centrum całego świata”, jakby od naszych lub cudzych decyzji, myśli i wyborów zależał los innych ludzi, bieg wydarzeń i utrzymanie porządku rzeczywistości, oraz bycia przekonanymi, że odpowiedzialność osobista przekracza naturalne granice jednostki i obejmuje nawet skutki, na które nie ma się realnego wpływu; odpowiednio noszenia w sobie poczucia nadmiernej sprawczości, w którym każdy ruch, zaniechanie lub błąd urasta do rangi wydarzenia ostatecznego, oraz przeżywania siebie jako punktu decyzyjnego dla innych, nawet gdy inni nie przekazali takiej roli, ani nie oczekują takiej odpowiedzialności; odpowiednio utrwalania wzorca, w którym nieomylność staje się koniecznością, ponieważ pomyłka mogłaby doprowadzić do katastrofy wyobrażanej nawet jako globalna; odpowiednio reagowania przymusem kontrolowania rzeczywistości, ludzi i zdarzeń, aby nie dopuścić do konsekwencji, które przypisywane są własnym decyzjom, oraz doświadczania napięcia wynikającego z niemożliwej do spełnienia roli, w której jednostka ma być jednocześnie odpowiedzialna za wszystkich i za wszystko; odpowiednio przeżywania świata jako zależnego od siebie, a siebie jako nieustannie obserwowanego przez skutki własnych działań, oraz funkcjonowania w stanie przeciążenia poznawczego, gdzie nadmiar odpowiedzialności, a nawet chodzenie w butach Boga, prowadzi do dezorientacji, chaosu myślowego i poczucia utraty trzeźwego, przytomnego myślenia; odpowiednio przechodzenia od poczucia mocy i wyjątkowości do doświadczenia zagubienia, gdy rzeczywistość nie potwierdza przypisywanej sobie centralnej roli i postaci decydującej o wszystkim, oraz życia w schemacie, w którym wielkość odpowiedzialności i wielkość lęku wzajemnie się wzmacniają, tworząc zamknięty krąg napięć i konfliktów; odpowiednio bycia tymi, u których potrzeba posiadania w głowie ,,centrum całego świata” jest jednocześnie próbą nadania sensu istnieniu i źródłem ogromnego ciężaru psychicznego, oraz rozumienia, że im większa wyobrażona lub urojona sprawczość, tym większy ciężar odpowiedzialności, który psychika i Dusza próbują udźwignąć; odpowiednio bycia tymi, u których przekonanie o osobistym byciu ,,centrum całego świata”, powstało jako adaptacja do wczesnych doświadczeń braku bezpieczeństwa, nieprzewidywalności lub nadmiernej odpowiedzialności lub też przez urojenia o napełnieniu się boskością, oraz rozwijania w sobie przeświadczenia, że trzeba kontrolować wszystko, ponieważ brak kontroli prowadził kiedyś do bólu lub chaosu; odpowiednio budowania poczucia nad-sprawczości jako mechanizmu stabilizacji tożsamości, gdy inne formy oparcia są niedostępne, oraz łączenia własnej wartości z wpływami, z mocami, z widocznością i decyzyjnością, ponieważ tylko w tych obszarach można poczuć się kimś wielkim i ważnym; odpowiednio reagowania lękiem na utratę pozycji centralnej, gdyż oznacza ona powrót do pierwotnego doświadczenia nieważności, bylejakości, oraz utrwalania schematu poznawczego, w którym cały świat odnosi się do mnie, ponieważ tylko wtedy moje istnienie wydaje się realne; odpowiednio przeżywania siebie jako niezbędnego elementu rzeczywistości, aby uniknąć poczucia bycia zbędnym lub porzuconym, oraz bycia tymi, u których centralność jest próbą regulacji lęku, a nie faktycznym opisem miejsca w świecie i nie tylko, a to wszystko w zależności i odpowiednio w niezależności od m.in. woli, wytycznych, opinii, działań, poleceń, postanowień, podpowiedzi, inspiracji, łask, szczodrości i odpowiednio ich braku ze strony m.in. promotorów, twórców, kapłanów i wyznawców wszelkich sekt i frakcji judaizmu: m.in. felaszów zwanych czarnymi żydami, judaizmu mesjanistycznego a w tym chasydzkiego, judaizmu konserwatywnego, ortodoksyjnego, postępowego, rekonstrukcjonistycznego, karaimizmu, mozaizmu, samarytanizmu i nie tylko oraz naszego a przez nas cudzego doświadczania tego wszelkich skutków
12. oraz naszego a przez nas cudzego z wszelkich przyczyn, wszelkimi sposobami m.in. bycia tymi, którzy widzą i doświadczają siebie jako ,,centrum całego świata”, jakby od naszych lub cudzych decyzji, myśli i wyborów zależał los innych ludzi, bieg wydarzeń i utrzymanie porządku rzeczywistości, oraz bycia przekonanymi, że odpowiedzialność osobista przekracza naturalne granice jednostki i obejmuje nawet skutki, na które nie ma się realnego wpływu; odpowiednio noszenia w sobie poczucia nadmiernej sprawczości, w którym każdy ruch, zaniechanie lub błąd urasta do rangi wydarzenia ostatecznego, oraz przeżywania siebie jako punktu decyzyjnego dla innych, nawet gdy inni nie przekazali takiej roli, ani nie oczekują takiej odpowiedzialności; odpowiednio utrwalania wzorca, w którym nieomylność staje się koniecznością, ponieważ pomyłka mogłaby doprowadzić do katastrofy wyobrażanej nawet jako globalna; odpowiednio reagowania przymusem kontrolowania rzeczywistości, ludzi i zdarzeń, aby nie dopuścić do konsekwencji, które przypisywane są własnym decyzjom, oraz doświadczania napięcia wynikającego z niemożliwej do spełnienia roli, w której jednostka ma być jednocześnie odpowiedzialna za wszystkich i za wszystko; odpowiednio przeżywania świata jako zależnego od siebie, a siebie jako nieustannie obserwowanego przez skutki własnych działań, oraz funkcjonowania w stanie przeciążenia poznawczego, gdzie nadmiar odpowiedzialności, a nawet chodzenie w butach Boga, prowadzi do dezorientacji, chaosu myślowego i poczucia utraty trzeźwego, przytomnego myślenia; odpowiednio przechodzenia od poczucia mocy i wyjątkowości do doświadczenia zagubienia, gdy rzeczywistość nie potwierdza przypisywanej sobie centralnej roli i postaci decydującej o wszystkim, oraz życia w schemacie, w którym wielkość odpowiedzialności i wielkość lęku wzajemnie się wzmacniają, tworząc zamknięty krąg napięć i konfliktów; odpowiednio bycia tymi, u których potrzeba posiadania w głowie ,,centrum całego świata” jest jednocześnie próbą nadania sensu istnieniu i źródłem ogromnego ciężaru psychicznego, oraz rozumienia, że im większa wyobrażona lub urojona sprawczość, tym większy ciężar odpowiedzialności, który psychika i Dusza próbują udźwignąć; odpowiednio bycia tymi, u których przekonanie o osobistym byciu ,,centrum całego świata”, powstało jako adaptacja do wczesnych doświadczeń braku bezpieczeństwa, nieprzewidywalności lub nadmiernej odpowiedzialności lub też przez urojenia o napełnieniu się boskością, oraz rozwijania w sobie przeświadczenia, że trzeba kontrolować wszystko, ponieważ brak kontroli prowadził kiedyś do bólu lub chaosu; odpowiednio budowania poczucia nad-sprawczości jako mechanizmu stabilizacji tożsamości, gdy inne formy oparcia są niedostępne, oraz łączenia własnej wartości z wpływami, z mocami, z widocznością i decyzyjnością, ponieważ tylko w tych obszarach można poczuć się kimś wielkim i ważnym; odpowiednio reagowania lękiem na utratę pozycji centralnej, gdyż oznacza ona powrót do pierwotnego doświadczenia nieważności, bylejakości, oraz utrwalania schematu poznawczego, w którym cały świat odnosi się do mnie, ponieważ tylko wtedy moje istnienie wydaje się realne; odpowiednio przeżywania siebie jako niezbędnego elementu rzeczywistości, aby uniknąć poczucia bycia zbędnym lub porzuconym, oraz bycia tymi, u których centralność jest próbą regulacji lęku, a nie faktycznym opisem miejsca w świecie i nie tylko, a to wszystko w zależności i odpowiednio w niezależności od m.in. woli, wytycznych, opinii, działań, poleceń, postanowień, podpowiedzi, inspiracji, łask, szczodrości i odpowiednio ich braku ze strony m.in. twórców, organizatorów, zarządców i wyznawców tzw. nowych ruchów religijnych jak babizmu, bahaizmu, czeondoizmu, kaodaizmu, szejkersów, Kultów cargo, Falun Gong, Modekngei, New Age, Realizm, Rastafari, Scjentologi, Metody Quan Yin, Wicca, „Jam Jest”, Asatriuzmu, Hellenizmu, Słowanowierstwa, Inteligentnej Jogi Międzynarodowej, Medytacji Transcendentalnej, Misji Boskiego Światła, Międzynarodowego Towarzystwa Świadomości Kryszny, Neo-Sannyasmu (Osho), Radha Soami, Sathya Sai Baby, Swaminaryan Faith, Harrizmu, konfucjanizmu, santerii, sikhizmu, shinto, taoizmu, zaratusztrianizmu i nie tylko oraz naszego a przez nas cudzego doświadczania tego wszelkich skutków
13 oraz naszego a przez nas cudzego z wszelkich przyczyn, wszelkimi sposobami m.in. bycia tymi, którzy widzą i doświadczają siebie jako ,,centrum całego świata”, jakby od naszych lub cudzych decyzji, myśli i wyborów zależał los innych ludzi, bieg wydarzeń i utrzymanie porządku rzeczywistości, oraz bycia przekonanymi, że odpowiedzialność osobista przekracza naturalne granice jednostki i obejmuje nawet skutki, na które nie ma się realnego wpływu; odpowiednio noszenia w sobie poczucia nadmiernej sprawczości, w którym każdy ruch, zaniechanie lub błąd urasta do rangi wydarzenia ostatecznego, oraz przeżywania siebie jako punktu decyzyjnego dla innych, nawet gdy inni nie przekazali takiej roli, ani nie oczekują takiej odpowiedzialności; odpowiednio utrwalania wzorca, w którym nieomylność staje się koniecznością, ponieważ pomyłka mogłaby doprowadzić do katastrofy wyobrażanej nawet jako globalna; odpowiednio reagowania przymusem kontrolowania rzeczywistości, ludzi i zdarzeń, aby nie dopuścić do konsekwencji, które przypisywane są własnym decyzjom, oraz doświadczania napięcia wynikającego z niemożliwej do spełnienia roli, w której jednostka ma być jednocześnie odpowiedzialna za wszystkich i za wszystko; odpowiednio przeżywania świata jako zależnego od siebie, a siebie jako nieustannie obserwowanego przez skutki własnych działań, oraz funkcjonowania w stanie przeciążenia poznawczego, gdzie nadmiar odpowiedzialności, a nawet chodzenie w butach Boga, prowadzi do dezorientacji, chaosu myślowego i poczucia utraty trzeźwego, przytomnego myślenia; odpowiednio przechodzenia od poczucia mocy i wyjątkowości do doświadczenia zagubienia, gdy rzeczywistość nie potwierdza przypisywanej sobie centralnej roli i postaci decydującej o wszystkim, oraz życia w schemacie, w którym wielkość odpowiedzialności i wielkość lęku wzajemnie się wzmacniają, tworząc zamknięty krąg napięć i konfliktów; odpowiednio bycia tymi, u których potrzeba posiadania w głowie ,,centrum całego świata” jest jednocześnie próbą nadania sensu istnieniu i źródłem ogromnego ciężaru psychicznego, oraz rozumienia, że im większa wyobrażona lub urojona sprawczość, tym większy ciężar odpowiedzialności, który psychika i Dusza próbują udźwignąć; odpowiednio bycia tymi, u których przekonanie o osobistym byciu ,,centrum całego świata”, powstało jako adaptacja do wczesnych doświadczeń braku bezpieczeństwa, nieprzewidywalności lub nadmiernej odpowiedzialności lub też przez urojenia o napełnieniu się boskością, oraz rozwijania w sobie przeświadczenia, że trzeba kontrolować wszystko, ponieważ brak kontroli prowadził kiedyś do bólu lub chaosu; odpowiednio budowania poczucia nad-sprawczości jako mechanizmu stabilizacji tożsamości, gdy inne formy oparcia są niedostępne, oraz łączenia własnej wartości z wpływami, z mocami, z widocznością i decyzyjnością, ponieważ tylko w tych obszarach można poczuć się kimś wielkim i ważnym; odpowiednio reagowania lękiem na utratę pozycji centralnej, gdyż oznacza ona powrót do pierwotnego doświadczenia nieważności, bylejakości, oraz utrwalania schematu poznawczego, w którym cały świat odnosi się do mnie, ponieważ tylko wtedy moje istnienie wydaje się realne; odpowiednio przeżywania siebie jako niezbędnego elementu rzeczywistości, aby uniknąć poczucia bycia zbędnym lub porzuconym, oraz bycia tymi, u których centralność jest próbą regulacji lęku, a nie faktycznym opisem miejsca w świecie i nie tylko, a to wszystko w zależności i odpowiednio w niezależności od m.in. woli, wytycznych, opinii, działań, poleceń, postanowień, podpowiedzi, inspiracji, łask, szczodrości i odpowiednio ich braku ze strony promotorów, twórców, kapłanów i wyznawców wszelkich sekt i frakcji m.in. religii oraz mieszkańców Superkontynentów, kontynentów oraz prehistorycznych krain takich jak m.in., jak Pangea, Gondwana, Atlantyda, Lemuria, Mu, Gobi, religii rodzimych Afryki, Australii, Oceanii, Azji, Europy, obu Ameryk i innych miejsc na Ziemi, i nie tylko oraz naszego a przez nas cudzego doświadczania tego wszelkich skutków
14. oraz naszego a przez nas cudzego z wszelkich przyczyn, wszelkimi sposobami m.in. bycia tymi, którzy widzą i doświadczają siebie jako ,,centrum całego świata”, jakby od naszych lub cudzych decyzji, myśli i wyborów zależał los innych ludzi, bieg wydarzeń i utrzymanie porządku rzeczywistości, oraz bycia przekonanymi, że odpowiedzialność osobista przekracza naturalne granice jednostki i obejmuje nawet skutki, na które nie ma się realnego wpływu; odpowiednio noszenia w sobie poczucia nadmiernej sprawczości, w którym każdy ruch, zaniechanie lub błąd urasta do rangi wydarzenia ostatecznego, oraz przeżywania siebie jako punktu decyzyjnego dla innych, nawet gdy inni nie przekazali takiej roli, ani nie oczekują takiej odpowiedzialności; odpowiednio utrwalania wzorca, w którym nieomylność staje się koniecznością, ponieważ pomyłka mogłaby doprowadzić do katastrofy wyobrażanej nawet jako globalna; odpowiednio reagowania przymusem kontrolowania rzeczywistości, ludzi i zdarzeń, aby nie dopuścić do konsekwencji, które przypisywane są własnym decyzjom, oraz doświadczania napięcia wynikającego z niemożliwej do spełnienia roli, w której jednostka ma być jednocześnie odpowiedzialna za wszystkich i za wszystko; odpowiednio przeżywania świata jako zależnego od siebie, a siebie jako nieustannie obserwowanego przez skutki własnych działań, oraz funkcjonowania w stanie przeciążenia poznawczego, gdzie nadmiar odpowiedzialności, a nawet chodzenie w butach Boga, prowadzi do dezorientacji, chaosu myślowego i poczucia utraty trzeźwego, przytomnego myślenia; odpowiednio przechodzenia od poczucia mocy i wyjątkowości do doświadczenia zagubienia, gdy rzeczywistość nie potwierdza przypisywanej sobie centralnej roli i postaci decydującej o wszystkim, oraz życia w schemacie, w którym wielkość odpowiedzialności i wielkość lęku wzajemnie się wzmacniają, tworząc zamknięty krąg napięć i konfliktów; odpowiednio bycia tymi, u których potrzeba posiadania w głowie ,,centrum całego świata” jest jednocześnie próbą nadania sensu istnieniu i źródłem ogromnego ciężaru psychicznego, oraz rozumienia, że im większa wyobrażona lub urojona sprawczość, tym większy ciężar odpowiedzialności, który psychika i Dusza próbują udźwignąć; odpowiednio bycia tymi, u których przekonanie o osobistym byciu ,,centrum całego świata”, powstało jako adaptacja do wczesnych doświadczeń braku bezpieczeństwa, nieprzewidywalności lub nadmiernej odpowiedzialności lub też przez urojenia o napełnieniu się boskością, oraz rozwijania w sobie przeświadczenia, że trzeba kontrolować wszystko, ponieważ brak kontroli prowadził kiedyś do bólu lub chaosu; odpowiednio budowania poczucia nad-sprawczości jako mechanizmu stabilizacji tożsamości, gdy inne formy oparcia są niedostępne, oraz łączenia własnej wartości z wpływami, z mocami, z widocznością i decyzyjnością, ponieważ tylko w tych obszarach można poczuć się kimś wielkim i ważnym; odpowiednio reagowania lękiem na utratę pozycji centralnej, gdyż oznacza ona powrót do pierwotnego doświadczenia nieważności, bylejakości, oraz utrwalania schematu poznawczego, w którym cały świat odnosi się do mnie, ponieważ tylko wtedy moje istnienie wydaje się realne; odpowiednio przeżywania siebie jako niezbędnego elementu rzeczywistości, aby uniknąć poczucia bycia zbędnym lub porzuconym, oraz bycia tymi, u których centralność jest próbą regulacji lęku, a nie faktycznym opisem miejsca w świecie i nie tylko, a to wszystko w zależności i odpowiednio w niezależności od m.in. woli, wytycznych, opinii, działań, poleceń, postanowień, podpowiedzi, inspiracji, łask, szczodrości i odpowiednio ich braku ze strony m.in. wszelkiego rodzaju m.in. tyranów, despotów, socjopatów, katów, terrorystów, szantażystów, sędziów, prawników, prokuratorów, oskarżycieli, panów, władców, zwierzchników, przełożonych, pracodawców, współpracowników, klientów, płatników, manipulatorów, hipnotyzerów, królów, książąt, dworów, doradców, posłańców, notariuszy, sekretarzy, władzy państwowej, religijnej, oraz ze strony wszelkich twórców, promotorów rozmaitych destrukcyjnych wynalazków i praktyk a w tym takich jak wszczepienne substancje, wirusy, pasożyty, bio-roboty, artefakty, jak gry i zabawy takie jak Jumanji, Kamienie Nieskończoności, Pierścienie władzy i nie tylko oraz naszego a przez nas cudzego doświadczania tego wszelkich skutków
15. oraz naszego a przez nas cudzego z wszelkich przyczyn, wszelkimi sposobami m.in. bycia tymi, którzy widzą i doświadczają siebie jako ,,centrum całego świata”, jakby od naszych lub cudzych decyzji, myśli i wyborów zależał los innych ludzi, bieg wydarzeń i utrzymanie porządku rzeczywistości, oraz bycia przekonanymi, że odpowiedzialność osobista przekracza naturalne granice jednostki i obejmuje nawet skutki, na które nie ma się realnego wpływu; odpowiednio noszenia w sobie poczucia nadmiernej sprawczości, w którym każdy ruch, zaniechanie lub błąd urasta do rangi wydarzenia ostatecznego, oraz przeżywania siebie jako punktu decyzyjnego dla innych, nawet gdy inni nie przekazali takiej roli, ani nie oczekują takiej odpowiedzialności; odpowiednio utrwalania wzorca, w którym nieomylność staje się koniecznością, ponieważ pomyłka mogłaby doprowadzić do katastrofy wyobrażanej nawet jako globalna; odpowiednio reagowania przymusem kontrolowania rzeczywistości, ludzi i zdarzeń, aby nie dopuścić do konsekwencji, które przypisywane są własnym decyzjom, oraz doświadczania napięcia wynikającego z niemożliwej do spełnienia roli, w której jednostka ma być jednocześnie odpowiedzialna za wszystkich i za wszystko; odpowiednio przeżywania świata jako zależnego od siebie, a siebie jako nieustannie obserwowanego przez skutki własnych działań, oraz funkcjonowania w stanie przeciążenia poznawczego, gdzie nadmiar odpowiedzialności, a nawet chodzenie w butach Boga, prowadzi do dezorientacji, chaosu myślowego i poczucia utraty trzeźwego, przytomnego myślenia; odpowiednio przechodzenia od poczucia mocy i wyjątkowości do doświadczenia zagubienia, gdy rzeczywistość nie potwierdza przypisywanej sobie centralnej roli i postaci decydującej o wszystkim, oraz życia w schemacie, w którym wielkość odpowiedzialności i wielkość lęku wzajemnie się wzmacniają, tworząc zamknięty krąg napięć i konfliktów; odpowiednio bycia tymi, u których potrzeba posiadania w głowie ,,centrum całego świata” jest jednocześnie próbą nadania sensu istnieniu i źródłem ogromnego ciężaru psychicznego, oraz rozumienia, że im większa wyobrażona lub urojona sprawczość, tym większy ciężar odpowiedzialności, który psychika i Dusza próbują udźwignąć; odpowiednio bycia tymi, u których przekonanie o osobistym byciu ,,centrum całego świata”, powstało jako adaptacja do wczesnych doświadczeń braku bezpieczeństwa, nieprzewidywalności lub nadmiernej odpowiedzialności lub też przez urojenia o napełnieniu się boskością, oraz rozwijania w sobie przeświadczenia, że trzeba kontrolować wszystko, ponieważ brak kontroli prowadził kiedyś do bólu lub chaosu; odpowiednio budowania poczucia nad-sprawczości jako mechanizmu stabilizacji tożsamości, gdy inne formy oparcia są niedostępne, oraz łączenia własnej wartości z wpływami, z mocami, z widocznością i decyzyjnością, ponieważ tylko w tych obszarach można poczuć się kimś wielkim i ważnym; odpowiednio reagowania lękiem na utratę pozycji centralnej, gdyż oznacza ona powrót do pierwotnego doświadczenia nieważności, bylejakości, oraz utrwalania schematu poznawczego, w którym cały świat odnosi się do mnie, ponieważ tylko wtedy moje istnienie wydaje się realne; odpowiednio przeżywania siebie jako niezbędnego elementu rzeczywistości, aby uniknąć poczucia bycia zbędnym lub porzuconym, oraz bycia tymi, u których centralność jest próbą regulacji lęku, a nie faktycznym opisem miejsca w świecie i nie tylko, a to wszystko w zależności i odpowiednio w niezależności od m.in. woli, wytycznych, opinii, działań, poleceń, postanowień, podpowiedzi, inspiracji, łask, szczodrości i odpowiednio ich braku ze strony m.in. wszelkich planet, konstelacji, kosmosu, gwiazd, księżyców, komet, asteroid, galaktyk, pyłu kosmicznego, czarnych dziur, słońc, ciał niebieskich od ich ruchów, położenia, oddziaływań oraz ich wszelkich m.in. właścicieli, zarządców, twórców, najemców, użytkowników i nie tylko oraz naszego a przez nas cudzego doświadczania tego wszelkich skutków
16. oraz naszego a przez nas cudzego z wszelkich przyczyn, wszelkimi sposobami m.in. bycia tymi, którzy widzą i doświadczają siebie jako ,,centrum całego świata”, jakby od naszych lub cudzych decyzji, myśli i wyborów zależał los innych ludzi, bieg wydarzeń i utrzymanie porządku rzeczywistości, oraz bycia przekonanymi, że odpowiedzialność osobista przekracza naturalne granice jednostki i obejmuje nawet skutki, na które nie ma się realnego wpływu; odpowiednio noszenia w sobie poczucia nadmiernej sprawczości, w którym każdy ruch, zaniechanie lub błąd urasta do rangi wydarzenia ostatecznego, oraz przeżywania siebie jako punktu decyzyjnego dla innych, nawet gdy inni nie przekazali takiej roli, ani nie oczekują takiej odpowiedzialności; odpowiednio utrwalania wzorca, w którym nieomylność staje się koniecznością, ponieważ pomyłka mogłaby doprowadzić do katastrofy wyobrażanej nawet jako globalna; odpowiednio reagowania przymusem kontrolowania rzeczywistości, ludzi i zdarzeń, aby nie dopuścić do konsekwencji, które przypisywane są własnym decyzjom, oraz doświadczania napięcia wynikającego z niemożliwej do spełnienia roli, w której jednostka ma być jednocześnie odpowiedzialna za wszystkich i za wszystko; odpowiednio przeżywania świata jako zależnego od siebie, a siebie jako nieustannie obserwowanego przez skutki własnych działań, oraz funkcjonowania w stanie przeciążenia poznawczego, gdzie nadmiar odpowiedzialności, a nawet chodzenie w butach Boga, prowadzi do dezorientacji, chaosu myślowego i poczucia utraty trzeźwego, przytomnego myślenia; odpowiednio przechodzenia od poczucia mocy i wyjątkowości do doświadczenia zagubienia, gdy rzeczywistość nie potwierdza przypisywanej sobie centralnej roli i postaci decydującej o wszystkim, oraz życia w schemacie, w którym wielkość odpowiedzialności i wielkość lęku wzajemnie się wzmacniają, tworząc zamknięty krąg napięć i konfliktów; odpowiednio bycia tymi, u których potrzeba posiadania w głowie ,,centrum całego świata” jest jednocześnie próbą nadania sensu istnieniu i źródłem ogromnego ciężaru psychicznego, oraz rozumienia, że im większa wyobrażona lub urojona sprawczość, tym większy ciężar odpowiedzialności, który psychika i Dusza próbują udźwignąć; odpowiednio bycia tymi, u których przekonanie o osobistym byciu ,,centrum całego świata”, powstało jako adaptacja do wczesnych doświadczeń braku bezpieczeństwa, nieprzewidywalności lub nadmiernej odpowiedzialności lub też przez urojenia o napełnieniu się boskością, oraz rozwijania w sobie przeświadczenia, że trzeba kontrolować wszystko, ponieważ brak kontroli prowadził kiedyś do bólu lub chaosu; odpowiednio budowania poczucia nad-sprawczości jako mechanizmu stabilizacji tożsamości, gdy inne formy oparcia są niedostępne, oraz łączenia własnej wartości z wpływami, z mocami, z widocznością i decyzyjnością, ponieważ tylko w tych obszarach można poczuć się kimś wielkim i ważnym; odpowiednio reagowania lękiem na utratę pozycji centralnej, gdyż oznacza ona powrót do pierwotnego doświadczenia nieważności, bylejakości, oraz utrwalania schematu poznawczego, w którym cały świat odnosi się do mnie, ponieważ tylko wtedy moje istnienie wydaje się realne; odpowiednio przeżywania siebie jako niezbędnego elementu rzeczywistości, aby uniknąć poczucia bycia zbędnym lub porzuconym, oraz bycia tymi, u których centralność jest próbą regulacji lęku, a nie faktycznym opisem miejsca w świecie i nie tylko, a to wszystko w zależności i odpowiednio w niezależności od m.in. woli, wytycznych, opinii, działań, poleceń, postanowień, podpowiedzi, inspiracji, łask, szczodrości i odpowiednio ich braku ze strony wszelkiego rodzaju, wielkości, znaczenia naszych i cudzych m.in. amuletów, talizmanów, strojów, artefaktów, gadżetów, przedmiotów oraz instrumentów plazmowych, muzycznych, magicznych i niemagicznych, od pierścieni, pieczęci, różdżek, eliksirów, ziół, dymów, kadzideł, pieśni, mantr, Świętych tekstów, roślin, zwierząt, metod wróżbiarskich, obrzędów, zabobonów, od komunii Świętych, od ofiar składanych komuś/czemuś, dewocjonaliów, obrazów, figur, rzeźb, malowideł, sakramentów, narkotyków, alkoholi, ekstaz duchowych i fizycznych, szamanizmu, mistycyzmu, wszelkich utopii i nie tylko oraz m.in. ich wszelkiego rodzaju twórców, promotorów, właścicieli, użytkowników, beneficjentów, i nie tylko oraz naszego a przez nas cudzego doświadczania tego wszelkich skutków
17. oraz naszego a przez nas cudzego z wszelkich przyczyn, wszelkimi sposobami m.in. bycia tymi, którzy widzą i doświadczają siebie jako ,,centrum całego świata”, jakby od naszych lub cudzych decyzji, myśli i wyborów zależał los innych ludzi, bieg wydarzeń i utrzymanie porządku rzeczywistości, oraz bycia przekonanymi, że odpowiedzialność osobista przekracza naturalne granice jednostki i obejmuje nawet skutki, na które nie ma się realnego wpływu; odpowiednio noszenia w sobie poczucia nadmiernej sprawczości, w którym każdy ruch, zaniechanie lub błąd urasta do rangi wydarzenia ostatecznego, oraz przeżywania siebie jako punktu decyzyjnego dla innych, nawet gdy inni nie przekazali takiej roli, ani nie oczekują takiej odpowiedzialności; odpowiednio utrwalania wzorca, w którym nieomylność staje się koniecznością, ponieważ pomyłka mogłaby doprowadzić do katastrofy wyobrażanej nawet jako globalna; odpowiednio reagowania przymusem kontrolowania rzeczywistości, ludzi i zdarzeń, aby nie dopuścić do konsekwencji, które przypisywane są własnym decyzjom, oraz doświadczania napięcia wynikającego z niemożliwej do spełnienia roli, w której jednostka ma być jednocześnie odpowiedzialna za wszystkich i za wszystko; odpowiednio przeżywania świata jako zależnego od siebie, a siebie jako nieustannie obserwowanego przez skutki własnych działań, oraz funkcjonowania w stanie przeciążenia poznawczego, gdzie nadmiar odpowiedzialności, a nawet chodzenie w butach Boga, prowadzi do dezorientacji, chaosu myślowego i poczucia utraty trzeźwego, przytomnego myślenia; odpowiednio przechodzenia od poczucia mocy i wyjątkowości do doświadczenia zagubienia, gdy rzeczywistość nie potwierdza przypisywanej sobie centralnej roli i postaci decydującej o wszystkim, oraz życia w schemacie, w którym wielkość odpowiedzialności i wielkość lęku wzajemnie się wzmacniają, tworząc zamknięty krąg napięć i konfliktów; odpowiednio bycia tymi, u których potrzeba posiadania w głowie ,,centrum całego świata” jest jednocześnie próbą nadania sensu istnieniu i źródłem ogromnego ciężaru psychicznego, oraz rozumienia, że im większa wyobrażona lub urojona sprawczość, tym większy ciężar odpowiedzialności, który psychika i Dusza próbują udźwignąć; odpowiednio bycia tymi, u których przekonanie o osobistym byciu ,,centrum całego świata”, powstało jako adaptacja do wczesnych doświadczeń braku bezpieczeństwa, nieprzewidywalności lub nadmiernej odpowiedzialności lub też przez urojenia o napełnieniu się boskością, oraz rozwijania w sobie przeświadczenia, że trzeba kontrolować wszystko, ponieważ brak kontroli prowadził kiedyś do bólu lub chaosu; odpowiednio budowania poczucia nad-sprawczości jako mechanizmu stabilizacji tożsamości, gdy inne formy oparcia są niedostępne, oraz łączenia własnej wartości z wpływami, z mocami, z widocznością i decyzyjnością, ponieważ tylko w tych obszarach można poczuć się kimś wielkim i ważnym; odpowiednio reagowania lękiem na utratę pozycji centralnej, gdyż oznacza ona powrót do pierwotnego doświadczenia nieważności, bylejakości, oraz utrwalania schematu poznawczego, w którym cały świat odnosi się do mnie, ponieważ tylko wtedy moje istnienie wydaje się realne; odpowiednio przeżywania siebie jako niezbędnego elementu rzeczywistości, aby uniknąć poczucia bycia zbędnym lub porzuconym, oraz bycia tymi, u których centralność jest próbą regulacji lęku, a nie faktycznym opisem miejsca w świecie i nie tylko, a to wszystko w zależności i odpowiednio w niezależności od m.in. woli, wytycznych, opinii, działań, poleceń, postanowień, podpowiedzi, inspiracji, łask, szczodrości i odpowiednio ich braku ze strony wszelkiego rodzaju, wielkości, znaczenia m.in. wszelkich form i przyczyn zniewoleń, uwięzi, uwikłań jak m.in. sieci, lin, kajdan, smyczy, obroży, karcerów, więzień, klatek, haków, dybów, ośmiorniczek, piramid, protomolekuły ich odpowiedników, zamienników i nie tylko oraz ich wszystkich m.in. entuzjastów, twórców, promotorów, beneficjentów, ofiar, strażników, świadków i wyznawców i nie tylko oraz naszego a przez nas cudzego doświadczania tego wszelkich skutków
18. oraz naszego a przez nas cudzego z wszelkich przyczyn, wszelkimi sposobami m.in. bycia tymi, którzy widzą i doświadczają siebie jako ,,centrum całego świata”, jakby od naszych lub cudzych decyzji, myśli i wyborów zależał los innych ludzi, bieg wydarzeń i utrzymanie porządku rzeczywistości, oraz bycia przekonanymi, że odpowiedzialność osobista przekracza naturalne granice jednostki i obejmuje nawet skutki, na które nie ma się realnego wpływu; odpowiednio noszenia w sobie poczucia nadmiernej sprawczości, w którym każdy ruch, zaniechanie lub błąd urasta do rangi wydarzenia ostatecznego, oraz przeżywania siebie jako punktu decyzyjnego dla innych, nawet gdy inni nie przekazali takiej roli, ani nie oczekują takiej odpowiedzialności; odpowiednio utrwalania wzorca, w którym nieomylność staje się koniecznością, ponieważ pomyłka mogłaby doprowadzić do katastrofy wyobrażanej nawet jako globalna; odpowiednio reagowania przymusem kontrolowania rzeczywistości, ludzi i zdarzeń, aby nie dopuścić do konsekwencji, które przypisywane są własnym decyzjom, oraz doświadczania napięcia wynikającego z niemożliwej do spełnienia roli, w której jednostka ma być jednocześnie odpowiedzialna za wszystkich i za wszystko; odpowiednio przeżywania świata jako zależnego od siebie, a siebie jako nieustannie obserwowanego przez skutki własnych działań, oraz funkcjonowania w stanie przeciążenia poznawczego, gdzie nadmiar odpowiedzialności, a nawet chodzenie w butach Boga, prowadzi do dezorientacji, chaosu myślowego i poczucia utraty trzeźwego, przytomnego myślenia; odpowiednio przechodzenia od poczucia mocy i wyjątkowości do doświadczenia zagubienia, gdy rzeczywistość nie potwierdza przypisywanej sobie centralnej roli i postaci decydującej o wszystkim, oraz życia w schemacie, w którym wielkość odpowiedzialności i wielkość lęku wzajemnie się wzmacniają, tworząc zamknięty krąg napięć i konfliktów; odpowiednio bycia tymi, u których potrzeba posiadania w głowie ,,centrum całego świata” jest jednocześnie próbą nadania sensu istnieniu i źródłem ogromnego ciężaru psychicznego, oraz rozumienia, że im większa wyobrażona lub urojona sprawczość, tym większy ciężar odpowiedzialności, który psychika i Dusza próbują udźwignąć; odpowiednio bycia tymi, u których przekonanie o osobistym byciu ,,centrum całego świata”, powstało jako adaptacja do wczesnych doświadczeń braku bezpieczeństwa, nieprzewidywalności lub nadmiernej odpowiedzialności lub też przez urojenia o napełnieniu się boskością, oraz rozwijania w sobie przeświadczenia, że trzeba kontrolować wszystko, ponieważ brak kontroli prowadził kiedyś do bólu lub chaosu; odpowiednio budowania poczucia nad-sprawczości jako mechanizmu stabilizacji tożsamości, gdy inne formy oparcia są niedostępne, oraz łączenia własnej wartości z wpływami, z mocami, z widocznością i decyzyjnością, ponieważ tylko w tych obszarach można poczuć się kimś wielkim i ważnym; odpowiednio reagowania lękiem na utratę pozycji centralnej, gdyż oznacza ona powrót do pierwotnego doświadczenia nieważności, bylejakości, oraz utrwalania schematu poznawczego, w którym cały świat odnosi się do mnie, ponieważ tylko wtedy moje istnienie wydaje się realne; odpowiednio przeżywania siebie jako niezbędnego elementu rzeczywistości, aby uniknąć poczucia bycia zbędnym lub porzuconym, oraz bycia tymi, u których centralność jest próbą regulacji lęku, a nie faktycznym opisem miejsca w świecie i nie tylko, a to wszystko w zależności i odpowiednio w niezależności od m.in. woli, wytycznych, opinii, działań, poleceń, postanowień, podpowiedzi, inspiracji, łask, szczodrości i odpowiednio ich braku ze strony wszelkiego rodzaju, wielkości m.in. obrzędów, kultów, nominacji, namaszczeń, pozwoleń, wytycznych, umów, przysiąg, przyrzeczeń, kontraktów, nakazów, zakazów, cyrografów, misji, ślubowań, paktów, aktów, porozumień, traktatów i nie tylko oraz ich wszelkich m.in. twórców, promotorów, beneficjentów, kapłanów, strażników, ofiar, świadków i wyznawców i nie tylko oraz naszego a przez nas cudzego doświadczania tego wszelkich skutków

19. oraz naszego a przez nas cudzego z wszelkich przyczyn, wszelkimi sposobami m.in. bycia tymi, którzy widzą i doświadczają siebie jako ,,centrum całego świata”, jakby od naszych lub cudzych decyzji, myśli i wyborów zależał los innych ludzi, bieg wydarzeń i utrzymanie porządku rzeczywistości, oraz bycia przekonanymi, że odpowiedzialność osobista przekracza naturalne granice jednostki i obejmuje nawet skutki, na które nie ma się realnego wpływu; odpowiednio noszenia w sobie poczucia nadmiernej sprawczości, w którym każdy ruch, zaniechanie lub błąd urasta do rangi wydarzenia ostatecznego, oraz przeżywania siebie jako punktu decyzyjnego dla innych, nawet gdy inni nie przekazali takiej roli, ani nie oczekują takiej odpowiedzialności; odpowiednio utrwalania wzorca, w którym nieomylność staje się koniecznością, ponieważ pomyłka mogłaby doprowadzić do katastrofy wyobrażanej nawet jako globalna; odpowiednio reagowania przymusem kontrolowania rzeczywistości, ludzi i zdarzeń, aby nie dopuścić do konsekwencji, które przypisywane są własnym decyzjom, oraz doświadczania napięcia wynikającego z niemożliwej do spełnienia roli, w której jednostka ma być jednocześnie odpowiedzialna za wszystkich i za wszystko; odpowiednio przeżywania świata jako zależnego od siebie, a siebie jako nieustannie obserwowanego przez skutki własnych działań, oraz funkcjonowania w stanie przeciążenia poznawczego, gdzie nadmiar odpowiedzialności, a nawet chodzenie w butach Boga, prowadzi do dezorientacji, chaosu myślowego i poczucia utraty trzeźwego, przytomnego myślenia; odpowiednio przechodzenia od poczucia mocy i wyjątkowości do doświadczenia zagubienia, gdy rzeczywistość nie potwierdza przypisywanej sobie centralnej roli i postaci decydującej o wszystkim, oraz życia w schemacie, w którym wielkość odpowiedzialności i wielkość lęku wzajemnie się wzmacniają, tworząc zamknięty krąg napięć i konfliktów; odpowiednio bycia tymi, u których potrzeba posiadania w głowie ,,centrum całego świata” jest jednocześnie próbą nadania sensu istnieniu i źródłem ogromnego ciężaru psychicznego, oraz rozumienia, że im większa wyobrażona lub urojona sprawczość, tym większy ciężar odpowiedzialności, który psychika i Dusza próbują udźwignąć; odpowiednio bycia tymi, u których przekonanie o osobistym byciu ,,centrum całego świata”, powstało jako adaptacja do wczesnych doświadczeń braku bezpieczeństwa, nieprzewidywalności lub nadmiernej odpowiedzialności lub też przez urojenia o napełnieniu się boskością, oraz rozwijania w sobie przeświadczenia, że trzeba kontrolować wszystko, ponieważ brak kontroli prowadził kiedyś do bólu lub chaosu; odpowiednio budowania poczucia nad-sprawczości jako mechanizmu stabilizacji tożsamości, gdy inne formy oparcia są niedostępne, oraz łączenia własnej wartości z wpływami, z mocami, z widocznością i decyzyjnością, ponieważ tylko w tych obszarach można poczuć się kimś wielkim i ważnym; odpowiednio reagowania lękiem na utratę pozycji centralnej, gdyż oznacza ona powrót do pierwotnego doświadczenia nieważności, bylejakości, oraz utrwalania schematu poznawczego, w którym cały świat odnosi się do mnie, ponieważ tylko wtedy moje istnienie wydaje się realne; odpowiednio przeżywania siebie jako niezbędnego elementu rzeczywistości, aby uniknąć poczucia bycia zbędnym lub porzuconym, oraz bycia tymi, u których centralność jest próbą regulacji lęku, a nie faktycznym opisem miejsca w świecie i nie tylko, a to wszystko w zależności i odpowiednio w niezależności od m.in. woli, wytycznych, opinii, działań, poleceń, postanowień, podpowiedzi, inspiracji, łask, szczodrości i odpowiednio ich braku ze strony naszych i cudzych, a w tym również licencjonowanych m.in. strażników, weryfikatorów, windykatorów, komorników, pośredników, świadków, twórców, założycieli, ochroniarzy, opozycji, cenzorów, promotorów, beneficjentów, ofiar naszych i cudzych działań, zamiarów, przejawień i nie tylko oraz naszego a przez nas cudzego doświadczania tego wszelkich skutków
20. oraz naszego a przez nas cudzego z wszelkich przyczyn, wszelkimi sposobami m.in. bycia tymi, którzy widzą i doświadczają siebie jako ,,centrum całego świata”, jakby od naszych lub cudzych decyzji, myśli i wyborów zależał los innych ludzi, bieg wydarzeń i utrzymanie porządku rzeczywistości, oraz bycia przekonanymi, że odpowiedzialność osobista przekracza naturalne granice jednostki i obejmuje nawet skutki, na które nie ma się realnego wpływu; odpowiednio noszenia w sobie poczucia nadmiernej sprawczości, w którym każdy ruch, zaniechanie lub błąd urasta do rangi wydarzenia ostatecznego, oraz przeżywania siebie jako punktu decyzyjnego dla innych, nawet gdy inni nie przekazali takiej roli, ani nie oczekują takiej odpowiedzialności; odpowiednio utrwalania wzorca, w którym nieomylność staje się koniecznością, ponieważ pomyłka mogłaby doprowadzić do katastrofy wyobrażanej nawet jako globalna; odpowiednio reagowania przymusem kontrolowania rzeczywistości, ludzi i zdarzeń, aby nie dopuścić do konsekwencji, które przypisywane są własnym decyzjom, oraz doświadczania napięcia wynikającego z niemożliwej do spełnienia roli, w której jednostka ma być jednocześnie odpowiedzialna za wszystkich i za wszystko; odpowiednio przeżywania świata jako zależnego od siebie, a siebie jako nieustannie obserwowanego przez skutki własnych działań, oraz funkcjonowania w stanie przeciążenia poznawczego, gdzie nadmiar odpowiedzialności, a nawet chodzenie w butach Boga, prowadzi do dezorientacji, chaosu myślowego i poczucia utraty trzeźwego, przytomnego myślenia; odpowiednio przechodzenia od poczucia mocy i wyjątkowości do doświadczenia zagubienia, gdy rzeczywistość nie potwierdza przypisywanej sobie centralnej roli i postaci decydującej o wszystkim, oraz życia w schemacie, w którym wielkość odpowiedzialności i wielkość lęku wzajemnie się wzmacniają, tworząc zamknięty krąg napięć i konfliktów; odpowiednio bycia tymi, u których potrzeba posiadania w głowie ,,centrum całego świata” jest jednocześnie próbą nadania sensu istnieniu i źródłem ogromnego ciężaru psychicznego, oraz rozumienia, że im większa wyobrażona lub urojona sprawczość, tym większy ciężar odpowiedzialności, który psychika i Dusza próbują udźwignąć; odpowiednio bycia tymi, u których przekonanie o osobistym byciu ,,centrum całego świata”, powstało jako adaptacja do wczesnych doświadczeń braku bezpieczeństwa, nieprzewidywalności lub nadmiernej odpowiedzialności lub też przez urojenia o napełnieniu się boskością, oraz rozwijania w sobie przeświadczenia, że trzeba kontrolować wszystko, ponieważ brak kontroli prowadził kiedyś do bólu lub chaosu; odpowiednio budowania poczucia nad-sprawczości jako mechanizmu stabilizacji tożsamości, gdy inne formy oparcia są niedostępne, oraz łączenia własnej wartości z wpływami, z mocami, z widocznością i decyzyjnością, ponieważ tylko w tych obszarach można poczuć się kimś wielkim i ważnym; odpowiednio reagowania lękiem na utratę pozycji centralnej, gdyż oznacza ona powrót do pierwotnego doświadczenia nieważności, bylejakości, oraz utrwalania schematu poznawczego, w którym cały świat odnosi się do mnie, ponieważ tylko wtedy moje istnienie wydaje się realne; odpowiednio przeżywania siebie jako niezbędnego elementu rzeczywistości, aby uniknąć poczucia bycia zbędnym lub porzuconym, oraz bycia tymi, u których centralność jest próbą regulacji lęku, a nie faktycznym opisem miejsca w świecie i nie tylko, a to wszystko w zależności i odpowiednio w niezależności od m.in. woli, wytycznych, opinii, działań, poleceń, postanowień, podpowiedzi, inspiracji, łask, szczodrości i odpowiednio ich braku ze strony m.in. wszelkiego rodzaju, wielkości, znaczenia, płci, rasy, gatunku m.in. rodziców, wychowawców, wychowanków, nauczycieli, małżonków, kochanków, dzieci, rodzeństwa, sióstr, braci, cioć, wujków, kuzynów, całych rodów, rodzin, społeczności, warstw społecznych, dziadków, babć, krewnych i niespokrewnionych, od osób tej samej lub odmiennej płci oraz ze strony naszych i cudzych m.in. elementów budowy fizycznej i energetycznej, narządów, tkanek, komórek, atomów, przetworników, układów i zespołów biologicznych, fizycznych, chemicznych, energetycznych, zegarowych, cyfrowych, ich mechanizmów działania, i wszelkich programów sterujących nimi na wszystkich poziomach, przestrzeniach, płaszczyznach, elementach i nie tylko oraz naszego a przez nas cudzego doświadczania tego wszelkich skutków
21. oraz naszego a przez nas cudzego z wszelkich przyczyn, wszelkimi sposobami m.in. bycia tymi, którzy widzą i doświadczają siebie jako ,,centrum całego świata”, jakby od naszych lub cudzych decyzji, myśli i wyborów zależał los innych ludzi, bieg wydarzeń i utrzymanie porządku rzeczywistości, oraz bycia przekonanymi, że odpowiedzialność osobista przekracza naturalne granice jednostki i obejmuje nawet skutki, na które nie ma się realnego wpływu; odpowiednio noszenia w sobie poczucia nadmiernej sprawczości, w którym każdy ruch, zaniechanie lub błąd urasta do rangi wydarzenia ostatecznego, oraz przeżywania siebie jako punktu decyzyjnego dla innych, nawet gdy inni nie przekazali takiej roli, ani nie oczekują takiej odpowiedzialności; odpowiednio utrwalania wzorca, w którym nieomylność staje się koniecznością, ponieważ pomyłka mogłaby doprowadzić do katastrofy wyobrażanej nawet jako globalna; odpowiednio reagowania przymusem kontrolowania rzeczywistości, ludzi i zdarzeń, aby nie dopuścić do konsekwencji, które przypisywane są własnym decyzjom, oraz doświadczania napięcia wynikającego z niemożliwej do spełnienia roli, w której jednostka ma być jednocześnie odpowiedzialna za wszystkich i za wszystko; odpowiednio przeżywania świata jako zależnego od siebie, a siebie jako nieustannie obserwowanego przez skutki własnych działań, oraz funkcjonowania w stanie przeciążenia poznawczego, gdzie nadmiar odpowiedzialności, a nawet chodzenie w butach Boga, prowadzi do dezorientacji, chaosu myślowego i poczucia utraty trzeźwego, przytomnego myślenia; odpowiednio przechodzenia od poczucia mocy i wyjątkowości do doświadczenia zagubienia, gdy rzeczywistość nie potwierdza przypisywanej sobie centralnej roli i postaci decydującej o wszystkim, oraz życia w schemacie, w którym wielkość odpowiedzialności i wielkość lęku wzajemnie się wzmacniają, tworząc zamknięty krąg napięć i konfliktów; odpowiednio bycia tymi, u których potrzeba posiadania w głowie ,,centrum całego świata” jest jednocześnie próbą nadania sensu istnieniu i źródłem ogromnego ciężaru psychicznego, oraz rozumienia, że im większa wyobrażona lub urojona sprawczość, tym większy ciężar odpowiedzialności, który psychika i Dusza próbują udźwignąć; odpowiednio bycia tymi, u których przekonanie o osobistym byciu ,,centrum całego świata”, powstało jako adaptacja do wczesnych doświadczeń braku bezpieczeństwa, nieprzewidywalności lub nadmiernej odpowiedzialności lub też przez urojenia o napełnieniu się boskością, oraz rozwijania w sobie przeświadczenia, że trzeba kontrolować wszystko, ponieważ brak kontroli prowadził kiedyś do bólu lub chaosu; odpowiednio budowania poczucia nad-sprawczości jako mechanizmu stabilizacji tożsamości, gdy inne formy oparcia są niedostępne, oraz łączenia własnej wartości z wpływami, z mocami, z widocznością i decyzyjnością, ponieważ tylko w tych obszarach można poczuć się kimś wielkim i ważnym; odpowiednio reagowania lękiem na utratę pozycji centralnej, gdyż oznacza ona powrót do pierwotnego doświadczenia nieważności, bylejakości, oraz utrwalania schematu poznawczego, w którym cały świat odnosi się do mnie, ponieważ tylko wtedy moje istnienie wydaje się realne; odpowiednio przeżywania siebie jako niezbędnego elementu rzeczywistości, aby uniknąć poczucia bycia zbędnym lub porzuconym, oraz bycia tymi, u których centralność jest próbą regulacji lęku, a nie faktycznym opisem miejsca w świecie i nie tylko, a to wszystko w zależności i odpowiednio w niezależności od m.in. woli, wytycznych, opinii, działań, poleceń, postanowień, podpowiedzi, inspiracji, łask, szczodrości i odpowiednio ich braku ze strony wszelkiego rodzaju, znaczenia, rangi, poziomu, płci m.in. stowarzyszeń, bractw, wspólnot, komun, szkół, związków, organizacji a w tym m.in. administracyjnych, wojskowych, cywilnych, świeckich, medycznych, finansowych, religijnych, mesjanistycznych, duchowych, gospodarczych, publicznych, politycznych, przestępczych, wywiadowczych, seksualnych, narkomańskich, pijackich, państwowych, globalnych, kosmicznych, wielowymiarowych, czasoprzestrzennych i nie tylko oraz naszego a przez nas cudzego doświadczania tego wszelkich skutków
22. oraz naszego a przez nas cudzego z wszelkich przyczyn, wszelkimi sposobami m.in. bycia tymi, którzy widzą i doświadczają siebie jako ,,centrum całego świata”, jakby od naszych lub cudzych decyzji, myśli i wyborów zależał los innych ludzi, bieg wydarzeń i utrzymanie porządku rzeczywistości, oraz bycia przekonanymi, że odpowiedzialność osobista przekracza naturalne granice jednostki i obejmuje nawet skutki, na które nie ma się realnego wpływu; odpowiednio noszenia w sobie poczucia nadmiernej sprawczości, w którym każdy ruch, zaniechanie lub błąd urasta do rangi wydarzenia ostatecznego, oraz przeżywania siebie jako punktu decyzyjnego dla innych, nawet gdy inni nie przekazali takiej roli, ani nie oczekują takiej odpowiedzialności; odpowiednio utrwalania wzorca, w którym nieomylność staje się koniecznością, ponieważ pomyłka mogłaby doprowadzić do katastrofy wyobrażanej nawet jako globalna; odpowiednio reagowania przymusem kontrolowania rzeczywistości, ludzi i zdarzeń, aby nie dopuścić do konsekwencji, które przypisywane są własnym decyzjom, oraz doświadczania napięcia wynikającego z niemożliwej do spełnienia roli, w której jednostka ma być jednocześnie odpowiedzialna za wszystkich i za wszystko; odpowiednio przeżywania świata jako zależnego od siebie, a siebie jako nieustannie obserwowanego przez skutki własnych działań, oraz funkcjonowania w stanie przeciążenia poznawczego, gdzie nadmiar odpowiedzialności, a nawet chodzenie w butach Boga, prowadzi do dezorientacji, chaosu myślowego i poczucia utraty trzeźwego, przytomnego myślenia; odpowiednio przechodzenia od poczucia mocy i wyjątkowości do doświadczenia zagubienia, gdy rzeczywistość nie potwierdza przypisywanej sobie centralnej roli i postaci decydującej o wszystkim, oraz życia w schemacie, w którym wielkość odpowiedzialności i wielkość lęku wzajemnie się wzmacniają, tworząc zamknięty krąg napięć i konfliktów; odpowiednio bycia tymi, u których potrzeba posiadania w głowie ,,centrum całego świata” jest jednocześnie próbą nadania sensu istnieniu i źródłem ogromnego ciężaru psychicznego, oraz rozumienia, że im większa wyobrażona lub urojona sprawczość, tym większy ciężar odpowiedzialności, który psychika i Dusza próbują udźwignąć; odpowiednio bycia tymi, u których przekonanie o osobistym byciu ,,centrum całego świata”, powstało jako adaptacja do wczesnych doświadczeń braku bezpieczeństwa, nieprzewidywalności lub nadmiernej odpowiedzialności lub też przez urojenia o napełnieniu się boskością, oraz rozwijania w sobie przeświadczenia, że trzeba kontrolować wszystko, ponieważ brak kontroli prowadził kiedyś do bólu lub chaosu; odpowiednio budowania poczucia nad-sprawczości jako mechanizmu stabilizacji tożsamości, gdy inne formy oparcia są niedostępne, oraz łączenia własnej wartości z wpływami, z mocami, z widocznością i decyzyjnością, ponieważ tylko w tych obszarach można poczuć się kimś wielkim i ważnym; odpowiednio reagowania lękiem na utratę pozycji centralnej, gdyż oznacza ona powrót do pierwotnego doświadczenia nieważności, bylejakości, oraz utrwalania schematu poznawczego, w którym cały świat odnosi się do mnie, ponieważ tylko wtedy moje istnienie wydaje się realne; odpowiednio przeżywania siebie jako niezbędnego elementu rzeczywistości, aby uniknąć poczucia bycia zbędnym lub porzuconym, oraz bycia tymi, u których centralność jest próbą regulacji lęku, a nie faktycznym opisem miejsca w świecie i nie tylko, a to wszystko w zależności i odpowiednio w niezależności od m.in. woli, wytycznych, opinii, działań, poleceń, postanowień, podpowiedzi, inspiracji, łask, szczodrości i odpowiednio ich braku ze strony m.in. pogody, przyrody, żywiołów, pory dnia, nocy, pory roku, daty, astrologii, astronomii, numerologii, meteorologii, temperatury otoczenia, ciśnienia, częstotliwości, kolorów, dźwięków, rytmów, wibracji, wilgotności, wysokości Słońca na niebie, od czynnika czasu i nie tylko oraz naszego a przez nas cudzego doświadczania tego wszelkich skutków
23. oraz naszego a przez nas cudzego z wszelkich przyczyn, wszelkimi sposobami m.in. bycia tymi, którzy widzą i doświadczają siebie jako ,,centrum całego świata”, jakby od naszych lub cudzych decyzji, myśli i wyborów zależał los innych ludzi, bieg wydarzeń i utrzymanie porządku rzeczywistości, oraz bycia przekonanymi, że odpowiedzialność osobista przekracza naturalne granice jednostki i obejmuje nawet skutki, na które nie ma się realnego wpływu; odpowiednio noszenia w sobie poczucia nadmiernej sprawczości, w którym każdy ruch, zaniechanie lub błąd urasta do rangi wydarzenia ostatecznego, oraz przeżywania siebie jako punktu decyzyjnego dla innych, nawet gdy inni nie przekazali takiej roli, ani nie oczekują takiej odpowiedzialności; odpowiednio utrwalania wzorca, w którym nieomylność staje się koniecznością, ponieważ pomyłka mogłaby doprowadzić do katastrofy wyobrażanej nawet jako globalna; odpowiednio reagowania przymusem kontrolowania rzeczywistości, ludzi i zdarzeń, aby nie dopuścić do konsekwencji, które przypisywane są własnym decyzjom, oraz doświadczania napięcia wynikającego z niemożliwej do spełnienia roli, w której jednostka ma być jednocześnie odpowiedzialna za wszystkich i za wszystko; odpowiednio przeżywania świata jako zależnego od siebie, a siebie jako nieustannie obserwowanego przez skutki własnych działań, oraz funkcjonowania w stanie przeciążenia poznawczego, gdzie nadmiar odpowiedzialności, a nawet chodzenie w butach Boga, prowadzi do dezorientacji, chaosu myślowego i poczucia utraty trzeźwego, przytomnego myślenia; odpowiednio przechodzenia od poczucia mocy i wyjątkowości do doświadczenia zagubienia, gdy rzeczywistość nie potwierdza przypisywanej sobie centralnej roli i postaci decydującej o wszystkim, oraz życia w schemacie, w którym wielkość odpowiedzialności i wielkość lęku wzajemnie się wzmacniają, tworząc zamknięty krąg napięć i konfliktów; odpowiednio bycia tymi, u których potrzeba posiadania w głowie ,,centrum całego świata” jest jednocześnie próbą nadania sensu istnieniu i źródłem ogromnego ciężaru psychicznego, oraz rozumienia, że im większa wyobrażona lub urojona sprawczość, tym większy ciężar odpowiedzialności, który psychika i Dusza próbują udźwignąć; odpowiednio bycia tymi, u których przekonanie o osobistym byciu ,,centrum całego świata”, powstało jako adaptacja do wczesnych doświadczeń braku bezpieczeństwa, nieprzewidywalności lub nadmiernej odpowiedzialności lub też przez urojenia o napełnieniu się boskością, oraz rozwijania w sobie przeświadczenia, że trzeba kontrolować wszystko, ponieważ brak kontroli prowadził kiedyś do bólu lub chaosu; odpowiednio budowania poczucia nad-sprawczości jako mechanizmu stabilizacji tożsamości, gdy inne formy oparcia są niedostępne, oraz łączenia własnej wartości z wpływami, z mocami, z widocznością i decyzyjnością, ponieważ tylko w tych obszarach można poczuć się kimś wielkim i ważnym; odpowiednio reagowania lękiem na utratę pozycji centralnej, gdyż oznacza ona powrót do pierwotnego doświadczenia nieważności, bylejakości, oraz utrwalania schematu poznawczego, w którym cały świat odnosi się do mnie, ponieważ tylko wtedy moje istnienie wydaje się realne; odpowiednio przeżywania siebie jako niezbędnego elementu rzeczywistości, aby uniknąć poczucia bycia zbędnym lub porzuconym, oraz bycia tymi, u których centralność jest próbą regulacji lęku, a nie faktycznym opisem miejsca w świecie i nie tylko, a to wszystko w zależności i odpowiednio w niezależności od m.in. woli, wytycznych, opinii, działań, poleceń, postanowień, podpowiedzi, inspiracji, łask, szczodrości i odpowiednio ich braku ze strony m.in. naszych i cudzych kodowań, od myślokształtów, blokad, obciążeń, wzorców, punktów widzenia, sposobów rozumienia, od uwikłań, krzyży i węzłów karmicznych, od karmicznych postaci, karmicznych relacji, schematów karmicznych, od zmów milczenia, od cykli planetarnych, od koła karmy, od koła fortuny, od figur geometrycznych płaskich, przestrzennych, od anomalii, od lustrzanych odbić, od losu, przypadku, loterii, szczęścia i odpowiednio od pecha, klątw, uroków, liter, słów, znaków, symboli, cyfr, liczb, alfabetów, mandal, tatuaży, od efektów potwierdzenia, od magazynów obciążeń i wzorców, od wyznaczników, ozdobników, czipów, urazów, kalectw, chorób, od pustki, próżni, nicości w umyśle i życiu oraz od ich wytwórców, promotorów, ofiar i beneficjentów i nie tylko oraz naszego a przez nas cudzego doświadczania tego wszelkich skutków

24. oraz naszego a przez nas cudzego z wszelkich przyczyn, wszelkimi sposobami m.in. bycia tymi, którzy widzą i doświadczają siebie jako ,,centrum całego świata”, jakby od naszych lub cudzych decyzji, myśli i wyborów zależał los innych ludzi, bieg wydarzeń i utrzymanie porządku rzeczywistości, oraz bycia przekonanymi, że odpowiedzialność osobista przekracza naturalne granice jednostki i obejmuje nawet skutki, na które nie ma się realnego wpływu; odpowiednio noszenia w sobie poczucia nadmiernej sprawczości, w którym każdy ruch, zaniechanie lub błąd urasta do rangi wydarzenia ostatecznego, oraz przeżywania siebie jako punktu decyzyjnego dla innych, nawet gdy inni nie przekazali takiej roli, ani nie oczekują takiej odpowiedzialności; odpowiednio utrwalania wzorca, w którym nieomylność staje się koniecznością, ponieważ pomyłka mogłaby doprowadzić do katastrofy wyobrażanej nawet jako globalna; odpowiednio reagowania przymusem kontrolowania rzeczywistości, ludzi i zdarzeń, aby nie dopuścić do konsekwencji, które przypisywane są własnym decyzjom, oraz doświadczania napięcia wynikającego z niemożliwej do spełnienia roli, w której jednostka ma być jednocześnie odpowiedzialna za wszystkich i za wszystko; odpowiednio przeżywania świata jako zależnego od siebie, a siebie jako nieustannie obserwowanego przez skutki własnych działań, oraz funkcjonowania w stanie przeciążenia poznawczego, gdzie nadmiar odpowiedzialności, a nawet chodzenie w butach Boga, prowadzi do dezorientacji, chaosu myślowego i poczucia utraty trzeźwego, przytomnego myślenia; odpowiednio przechodzenia od poczucia mocy i wyjątkowości do doświadczenia zagubienia, gdy rzeczywistość nie potwierdza przypisywanej sobie centralnej roli i postaci decydującej o wszystkim, oraz życia w schemacie, w którym wielkość odpowiedzialności i wielkość lęku wzajemnie się wzmacniają, tworząc zamknięty krąg napięć i konfliktów; odpowiednio bycia tymi, u których potrzeba posiadania w głowie ,,centrum całego świata” jest jednocześnie próbą nadania sensu istnieniu i źródłem ogromnego ciężaru psychicznego, oraz rozumienia, że im większa wyobrażona lub urojona sprawczość, tym większy ciężar odpowiedzialności, który psychika i Dusza próbują udźwignąć; odpowiednio bycia tymi, u których przekonanie o osobistym byciu ,,centrum całego świata”, powstało jako adaptacja do wczesnych doświadczeń braku bezpieczeństwa, nieprzewidywalności lub nadmiernej odpowiedzialności lub też przez urojenia o napełnieniu się boskością, oraz rozwijania w sobie przeświadczenia, że trzeba kontrolować wszystko, ponieważ brak kontroli prowadził kiedyś do bólu lub chaosu; odpowiednio budowania poczucia nad-sprawczości jako mechanizmu stabilizacji tożsamości, gdy inne formy oparcia są niedostępne, oraz łączenia własnej wartości z wpływami, z mocami, z widocznością i decyzyjnością, ponieważ tylko w tych obszarach można poczuć się kimś wielkim i ważnym; odpowiednio reagowania lękiem na utratę pozycji centralnej, gdyż oznacza ona powrót do pierwotnego doświadczenia nieważności, bylejakości, oraz utrwalania schematu poznawczego, w którym cały świat odnosi się do mnie, ponieważ tylko wtedy moje istnienie wydaje się realne; odpowiednio przeżywania siebie jako niezbędnego elementu rzeczywistości, aby uniknąć poczucia bycia zbędnym lub porzuconym, oraz bycia tymi, u których centralność jest próbą regulacji lęku, a nie faktycznym opisem miejsca w świecie i nie tylko, a to wszystko w zależności i odpowiednio w niezależności od m.in. woli, wytycznych, opinii, działań, poleceń, postanowień, podpowiedzi, inspiracji, łask, szczodrości i odpowiednio ich braku ze strony m.in. naszych a przez nas cudzych wszelkich bałwochwalczych postaci, czynów, intencji, zamysłów, wzorców, nawyków oraz ze strony tych, co modlą się do nas jak do bogów, do bóstw, do mistrzów, Świętych, do oświeconych, do istot astralnych; oraz ze strony traktujących nas, lub innych jako pośredników do Boga, pośredników do wszelkich bóstw, bogiń; oraz ze strony czczących nas, wychwalających nas, wielbiących nas; oraz ze strony tych, którzy modlą się za nas do bóstw, bogiń, kosmitów w naszym imieniu, w naszych sprawach, dla dobra naszego i odpowiednio ze strony tych, którzy w modlitwach nam złorzeczą, rzucają klątwy i uroki, którzy chcą się mścić na wszelkie sposoby i nie tylko oraz naszego a przez nas cudzego doświadczania tego wszelkich skutków
25. oraz naszego a przez nas cudzego z wszelkich przyczyn, wszelkimi sposobami m.in. bycia tymi, którzy widzą i doświadczają siebie jako ,,centrum całego świata”, jakby od naszych lub cudzych decyzji, myśli i wyborów zależał los innych ludzi, bieg wydarzeń i utrzymanie porządku rzeczywistości, oraz bycia przekonanymi, że odpowiedzialność osobista przekracza naturalne granice jednostki i obejmuje nawet skutki, na które nie ma się realnego wpływu; odpowiednio noszenia w sobie poczucia nadmiernej sprawczości, w którym każdy ruch, zaniechanie lub błąd urasta do rangi wydarzenia ostatecznego, oraz przeżywania siebie jako punktu decyzyjnego dla innych, nawet gdy inni nie przekazali takiej roli, ani nie oczekują takiej odpowiedzialności; odpowiednio utrwalania wzorca, w którym nieomylność staje się koniecznością, ponieważ pomyłka mogłaby doprowadzić do katastrofy wyobrażanej nawet jako globalna; odpowiednio reagowania przymusem kontrolowania rzeczywistości, ludzi i zdarzeń, aby nie dopuścić do konsekwencji, które przypisywane są własnym decyzjom, oraz doświadczania napięcia wynikającego z niemożliwej do spełnienia roli, w której jednostka ma być jednocześnie odpowiedzialna za wszystkich i za wszystko; odpowiednio przeżywania świata jako zależnego od siebie, a siebie jako nieustannie obserwowanego przez skutki własnych działań, oraz funkcjonowania w stanie przeciążenia poznawczego, gdzie nadmiar odpowiedzialności, a nawet chodzenie w butach Boga, prowadzi do dezorientacji, chaosu myślowego i poczucia utraty trzeźwego, przytomnego myślenia; odpowiednio przechodzenia od poczucia mocy i wyjątkowości do doświadczenia zagubienia, gdy rzeczywistość nie potwierdza przypisywanej sobie centralnej roli i postaci decydującej o wszystkim, oraz życia w schemacie, w którym wielkość odpowiedzialności i wielkość lęku wzajemnie się wzmacniają, tworząc zamknięty krąg napięć i konfliktów; odpowiednio bycia tymi, u których potrzeba posiadania w głowie ,,centrum całego świata” jest jednocześnie próbą nadania sensu istnieniu i źródłem ogromnego ciężaru psychicznego, oraz rozumienia, że im większa wyobrażona lub urojona sprawczość, tym większy ciężar odpowiedzialności, który psychika i Dusza próbują udźwignąć; odpowiednio bycia tymi, u których przekonanie o osobistym byciu ,,centrum całego świata”, powstało jako adaptacja do wczesnych doświadczeń braku bezpieczeństwa, nieprzewidywalności lub nadmiernej odpowiedzialności lub też przez urojenia o napełnieniu się boskością, oraz rozwijania w sobie przeświadczenia, że trzeba kontrolować wszystko, ponieważ brak kontroli prowadził kiedyś do bólu lub chaosu; odpowiednio budowania poczucia nad-sprawczości jako mechanizmu stabilizacji tożsamości, gdy inne formy oparcia są niedostępne, oraz łączenia własnej wartości z wpływami, z mocami, z widocznością i decyzyjnością, ponieważ tylko w tych obszarach można poczuć się kimś wielkim i ważnym; odpowiednio reagowania lękiem na utratę pozycji centralnej, gdyż oznacza ona powrót do pierwotnego doświadczenia nieważności, bylejakości, oraz utrwalania schematu poznawczego, w którym cały świat odnosi się do mnie, ponieważ tylko wtedy moje istnienie wydaje się realne; odpowiednio przeżywania siebie jako niezbędnego elementu rzeczywistości, aby uniknąć poczucia bycia zbędnym lub porzuconym, oraz bycia tymi, u których centralność jest próbą regulacji lęku, a nie faktycznym opisem miejsca w świecie i nie tylko, a to wszystko w zależności i odpowiednio w niezależności od m.in. woli, wytycznych, opinii, działań, poleceń, postanowień, podpowiedzi, inspiracji, łask, szczodrości i odpowiednio ich braku ze strony wszelkich m.in. odmian, stowarzyszeń, grup i kręgów m.in. demonicznych, satanistycznych, lucyferańskich, wojennych, wojskowych, magicznych, czarno-magicznych, tantrycznych, czarno-tantrycznych, biało-astralnych, grup płomieni, Ścieżki Lewej Ręki oraz od m.in. szoku bojowego, od pogromów, zamętu, od czarnych słońc, nekromantów, istot mroku, istot ciemności, sił zła, demonów, władców piekieł, diabłów stróżów, kainitów, Szatana, Lucyfera, Belzebuba, Kali, strzyg, istot i Dusz, jakie upadły, istot rogatych, krnąbrnych, agresywnych, napełnionych pychą, egoizmem i nie tylko oraz naszego a przez nas cudzego doświadczania tego wszelkich skutków
26. oraz naszego a przez nas cudzego z wszelkich przyczyn, wszelkimi sposobami m.in. bycia tymi, którzy widzą i doświadczają siebie jako ,,centrum całego świata”, jakby od naszych lub cudzych decyzji, myśli i wyborów zależał los innych ludzi, bieg wydarzeń i utrzymanie porządku rzeczywistości, oraz bycia przekonanymi, że odpowiedzialność osobista przekracza naturalne granice jednostki i obejmuje nawet skutki, na które nie ma się realnego wpływu; odpowiednio noszenia w sobie poczucia nadmiernej sprawczości, w którym każdy ruch, zaniechanie lub błąd urasta do rangi wydarzenia ostatecznego, oraz przeżywania siebie jako punktu decyzyjnego dla innych, nawet gdy inni nie przekazali takiej roli, ani nie oczekują takiej odpowiedzialności; odpowiednio utrwalania wzorca, w którym nieomylność staje się koniecznością, ponieważ pomyłka mogłaby doprowadzić do katastrofy wyobrażanej nawet jako globalna; odpowiednio reagowania przymusem kontrolowania rzeczywistości, ludzi i zdarzeń, aby nie dopuścić do konsekwencji, które przypisywane są własnym decyzjom, oraz doświadczania napięcia wynikającego z niemożliwej do spełnienia roli, w której jednostka ma być jednocześnie odpowiedzialna za wszystkich i za wszystko; odpowiednio przeżywania świata jako zależnego od siebie, a siebie jako nieustannie obserwowanego przez skutki własnych działań, oraz funkcjonowania w stanie przeciążenia poznawczego, gdzie nadmiar odpowiedzialności, a nawet chodzenie w butach Boga, prowadzi do dezorientacji, chaosu myślowego i poczucia utraty trzeźwego, przytomnego myślenia; odpowiednio przechodzenia od poczucia mocy i wyjątkowości do doświadczenia zagubienia, gdy rzeczywistość nie potwierdza przypisywanej sobie centralnej roli i postaci decydującej o wszystkim, oraz życia w schemacie, w którym wielkość odpowiedzialności i wielkość lęku wzajemnie się wzmacniają, tworząc zamknięty krąg napięć i konfliktów; odpowiednio bycia tymi, u których potrzeba posiadania w głowie ,,centrum całego świata” jest jednocześnie próbą nadania sensu istnieniu i źródłem ogromnego ciężaru psychicznego, oraz rozumienia, że im większa wyobrażona lub urojona sprawczość, tym większy ciężar odpowiedzialności, który psychika i Dusza próbują udźwignąć; odpowiednio bycia tymi, u których przekonanie o osobistym byciu ,,centrum całego świata”, powstało jako adaptacja do wczesnych doświadczeń braku bezpieczeństwa, nieprzewidywalności lub nadmiernej odpowiedzialności lub też przez urojenia o napełnieniu się boskością, oraz rozwijania w sobie przeświadczenia, że trzeba kontrolować wszystko, ponieważ brak kontroli prowadził kiedyś do bólu lub chaosu; odpowiednio budowania poczucia nad-sprawczości jako mechanizmu stabilizacji tożsamości, gdy inne formy oparcia są niedostępne, oraz łączenia własnej wartości z wpływami, z mocami, z widocznością i decyzyjnością, ponieważ tylko w tych obszarach można poczuć się kimś wielkim i ważnym; odpowiednio reagowania lękiem na utratę pozycji centralnej, gdyż oznacza ona powrót do pierwotnego doświadczenia nieważności, bylejakości, oraz utrwalania schematu poznawczego, w którym cały świat odnosi się do mnie, ponieważ tylko wtedy moje istnienie wydaje się realne; odpowiednio przeżywania siebie jako niezbędnego elementu rzeczywistości, aby uniknąć poczucia bycia zbędnym lub porzuconym, oraz bycia tymi, u których centralność jest próbą regulacji lęku, a nie faktycznym opisem miejsca w świecie i nie tylko, a to wszystko w zależności i odpowiednio w niezależności od m.in. woli, wytycznych, opinii, działań, poleceń, postanowień, podpowiedzi, inspiracji, łask, szczodrości i odpowiednio ich braku ze strony wszelkiego rodzaju, wielkości, rasy, znaczenia i płci m.in. seksoholików, lesbijek, gejów, transwestytów, gwałcicieli, sadomasochistów, celibantów, eunuchów, burdelmam, alfonsów, prostytutek, dewiantów, zboczeńców, pedofilów, zoofilów, koprofilów, koprofagów, kazirodców, panseksualistów, cykli hormonalnych, od chowu wsobnego i nie tylko oraz naszego a przez nas cudzego doświadczania tego wszelkich skutków
27. oraz naszego a przez nas cudzego z wszelkich przyczyn, wszelkimi sposobami m.in. bycia tymi, którzy widzą i doświadczają siebie jako ,,centrum całego świata”, jakby od naszych lub cudzych decyzji, myśli i wyborów zależał los innych ludzi, bieg wydarzeń i utrzymanie porządku rzeczywistości, oraz bycia przekonanymi, że odpowiedzialność osobista przekracza naturalne granice jednostki i obejmuje nawet skutki, na które nie ma się realnego wpływu; odpowiednio noszenia w sobie poczucia nadmiernej sprawczości, w którym każdy ruch, zaniechanie lub błąd urasta do rangi wydarzenia ostatecznego, oraz przeżywania siebie jako punktu decyzyjnego dla innych, nawet gdy inni nie przekazali takiej roli, ani nie oczekują takiej odpowiedzialności; odpowiednio utrwalania wzorca, w którym nieomylność staje się koniecznością, ponieważ pomyłka mogłaby doprowadzić do katastrofy wyobrażanej nawet jako globalna; odpowiednio reagowania przymusem kontrolowania rzeczywistości, ludzi i zdarzeń, aby nie dopuścić do konsekwencji, które przypisywane są własnym decyzjom, oraz doświadczania napięcia wynikającego z niemożliwej do spełnienia roli, w której jednostka ma być jednocześnie odpowiedzialna za wszystkich i za wszystko; odpowiednio przeżywania świata jako zależnego od siebie, a siebie jako nieustannie obserwowanego przez skutki własnych działań, oraz funkcjonowania w stanie przeciążenia poznawczego, gdzie nadmiar odpowiedzialności, a nawet chodzenie w butach Boga, prowadzi do dezorientacji, chaosu myślowego i poczucia utraty trzeźwego, przytomnego myślenia; odpowiednio przechodzenia od poczucia mocy i wyjątkowości do doświadczenia zagubienia, gdy rzeczywistość nie potwierdza przypisywanej sobie centralnej roli i postaci decydującej o wszystkim, oraz życia w schemacie, w którym wielkość odpowiedzialności i wielkość lęku wzajemnie się wzmacniają, tworząc zamknięty krąg napięć i konfliktów; odpowiednio bycia tymi, u których potrzeba posiadania w głowie ,,centrum całego świata” jest jednocześnie próbą nadania sensu istnieniu i źródłem ogromnego ciężaru psychicznego, oraz rozumienia, że im większa wyobrażona lub urojona sprawczość, tym większy ciężar odpowiedzialności, który psychika i Dusza próbują udźwignąć; odpowiednio bycia tymi, u których przekonanie o osobistym byciu ,,centrum całego świata”, powstało jako adaptacja do wczesnych doświadczeń braku bezpieczeństwa, nieprzewidywalności lub nadmiernej odpowiedzialności lub też przez urojenia o napełnieniu się boskością, oraz rozwijania w sobie przeświadczenia, że trzeba kontrolować wszystko, ponieważ brak kontroli prowadził kiedyś do bólu lub chaosu; odpowiednio budowania poczucia nad-sprawczości jako mechanizmu stabilizacji tożsamości, gdy inne formy oparcia są niedostępne, oraz łączenia własnej wartości z wpływami, z mocami, z widocznością i decyzyjnością, ponieważ tylko w tych obszarach można poczuć się kimś wielkim i ważnym; odpowiednio reagowania lękiem na utratę pozycji centralnej, gdyż oznacza ona powrót do pierwotnego doświadczenia nieważności, bylejakości, oraz utrwalania schematu poznawczego, w którym cały świat odnosi się do mnie, ponieważ tylko wtedy moje istnienie wydaje się realne; odpowiednio przeżywania siebie jako niezbędnego elementu rzeczywistości, aby uniknąć poczucia bycia zbędnym lub porzuconym, oraz bycia tymi, u których centralność jest próbą regulacji lęku, a nie faktycznym opisem miejsca w świecie i nie tylko, a to wszystko z powodu m.in. naszych i cudzych działań związanych z Końcem Świata, w okresie 2012 roku, z innymi Końcami Świata z poszukiwaniem Boga, z Apokalipsami, Armagedonami, z końcami cywilizacji i nie tylko oraz naszego a przez nas cudzego doświadczania tego wszelkich skutków
28. oraz naszego a przez nas cudzego z wszelkich przyczyn, wszelkimi sposobami m.in. bycia tymi, którzy widzą i doświadczają siebie jako ,,centrum całego świata”, jakby od naszych lub cudzych decyzji, myśli i wyborów zależał los innych ludzi, bieg wydarzeń i utrzymanie porządku rzeczywistości, oraz bycia przekonanymi, że odpowiedzialność osobista przekracza naturalne granice jednostki i obejmuje nawet skutki, na które nie ma się realnego wpływu; odpowiednio noszenia w sobie poczucia nadmiernej sprawczości, w którym każdy ruch, zaniechanie lub błąd urasta do rangi wydarzenia ostatecznego, oraz przeżywania siebie jako punktu decyzyjnego dla innych, nawet gdy inni nie przekazali takiej roli, ani nie oczekują takiej odpowiedzialności; odpowiednio utrwalania wzorca, w którym nieomylność staje się koniecznością, ponieważ pomyłka mogłaby doprowadzić do katastrofy wyobrażanej nawet jako globalna; odpowiednio reagowania przymusem kontrolowania rzeczywistości, ludzi i zdarzeń, aby nie dopuścić do konsekwencji, które przypisywane są własnym decyzjom, oraz doświadczania napięcia wynikającego z niemożliwej do spełnienia roli, w której jednostka ma być jednocześnie odpowiedzialna za wszystkich i za wszystko; odpowiednio przeżywania świata jako zależnego od siebie, a siebie jako nieustannie obserwowanego przez skutki własnych działań, oraz funkcjonowania w stanie przeciążenia poznawczego, gdzie nadmiar odpowiedzialności, a nawet chodzenie w butach Boga, prowadzi do dezorientacji, chaosu myślowego i poczucia utraty trzeźwego, przytomnego myślenia; odpowiednio przechodzenia od poczucia mocy i wyjątkowości do doświadczenia zagubienia, gdy rzeczywistość nie potwierdza przypisywanej sobie centralnej roli i postaci decydującej o wszystkim, oraz życia w schemacie, w którym wielkość odpowiedzialności i wielkość lęku wzajemnie się wzmacniają, tworząc zamknięty krąg napięć i konfliktów; odpowiednio bycia tymi, u których potrzeba posiadania w głowie ,,centrum całego świata” jest jednocześnie próbą nadania sensu istnieniu i źródłem ogromnego ciężaru psychicznego, oraz rozumienia, że im większa wyobrażona lub urojona sprawczość, tym większy ciężar odpowiedzialności, który psychika i Dusza próbują udźwignąć; odpowiednio bycia tymi, u których przekonanie o osobistym byciu ,,centrum całego świata”, powstało jako adaptacja do wczesnych doświadczeń braku bezpieczeństwa, nieprzewidywalności lub nadmiernej odpowiedzialności lub też przez urojenia o napełnieniu się boskością, oraz rozwijania w sobie przeświadczenia, że trzeba kontrolować wszystko, ponieważ brak kontroli prowadził kiedyś do bólu lub chaosu; odpowiednio budowania poczucia nad-sprawczości jako mechanizmu stabilizacji tożsamości, gdy inne formy oparcia są niedostępne, oraz łączenia własnej wartości z wpływami, z mocami, z widocznością i decyzyjnością, ponieważ tylko w tych obszarach można poczuć się kimś wielkim i ważnym; odpowiednio reagowania lękiem na utratę pozycji centralnej, gdyż oznacza ona powrót do pierwotnego doświadczenia nieważności, bylejakości, oraz utrwalania schematu poznawczego, w którym cały świat odnosi się do mnie, ponieważ tylko wtedy moje istnienie wydaje się realne; odpowiednio przeżywania siebie jako niezbędnego elementu rzeczywistości, aby uniknąć poczucia bycia zbędnym lub porzuconym, oraz bycia tymi, u których centralność jest próbą regulacji lęku, a nie faktycznym opisem miejsca w świecie i nie tylko, a to wszystko w zależności i odpowiednio w niezależności od m.in. woli, wytycznych, opinii, działań, poleceń, postanowień, podpowiedzi, inspiracji, łask, szczodrości i odpowiednio ich braku ze strony m.in. naszej duszy, całej naszej istoty i nie tylko oraz od bycia zdrowymi, lub chorymi fizycznie, energetycznie, rozchwianymi lub chorymi psychicznie-umysłowo, chorymi uleczalnie, lub przewlekle, lub nieuleczalnie oraz od bycia osobami kalekimi, osobami z urazami, osobami niedomagającymi, chorymi bezpośrednio lub posiadającymi objawy lub skutki karmiczne, wsobne m.in. rozmaitych chorób, dolegliwości, ułomność i nie tylko oraz naszego a przez nas cudzego doświadczania tego wszelkich skutków

Opublikowano: 13/02/2026
Autor: Sławomir Majda
Kateogrie: Psychologia - bycie sobą

Komentarze